Jedną z radości, jakie mam jako starszy mojego lokalnego kościoła, jest prowadzenie ludu Bożego w modlitwie. Jest to czas wstawiennictwa za kościół, czas modelowania modlitwy dla członków, czas oddawania głosu naszym wspólnym sercom. W każdą niedzielę nasz kościół skupia się na jednym narodzie, zazwyczaj na tym, który przypada zgodnie z kalendarzem Operation World. W minioną niedzielę, przed 250. rocznicą powstania Ameryki, poświęciłem czas na modlitwę za nasz własny naród. Moja modlitwa nie miała być wyczerpującą teologią modlitwy ani obejmować każdego możliwego tematu, lecz raczej pokorną próbą poprowadzenia naszego kościoła w dziękczynieniu za nasz kraj. Poniżej znajduje się dostosowana wersja tego, w czym prowadziłem nasz kościół. Niezależnie od tego, czy zechcesz użyć tej modlitwy osobiście, czy dostosować ją do własnych potrzeb, modlę się, aby pomogła ci ona złożyć dziękczynienie w rocznicę powstania Ameryki.

Ojcze, dziękujemy Ci za nasz własny naród, który świętuje dziś swoją 250. rocznicę. Wyznaczyłeś zamierzone czasy i granice zamieszkania, i pozwoliłeś nam tu osiedlić się (Dz 17,26). Choć jesteśmy obywatelami Państwa Bożego, modlimy się, abyśmy byli wiernymi pielgrzymami w Państwie Ziemskim.

Dziękujemy za liczne wolności, którymi cieszymy się jako Amerykanie – wolność zgromadzania się, wolność uwielbiania, wolność wyrażania naszych przekonań w sferze publicznej. Panie, użyj tych wolności nie po to, by uśpić nas w samozadowoleniu, ale by uczynić nas jeszcze gorliwszymi świadkami Chrystusa.

Pomimo wszystkich błogosławieństw, jakimi cieszymy się w tym narodzie, Panie, dostrzegamy również wyzwania, przed którymi stoi nasz kraj. Utrata wpływu chrześcijaństwa w ostatnich kilku dekadach oznaczała jeszcze bardziej wrogą reakcję wobec tych, którzy wyznają tradycyjne nauczanie chrześcijańskie. Widzieliśmy pogłębiające się podziały w społeczeństwie z rywalizującymi wartościami, które wydają się niemożliwe do pogodzenia. Chcemy wykorzystać każdy sposób na wpływanie na szerszą kulturę, w tym mądre gospodarowanie naszymi głosami i uchwalanie praw, które podtrzymują dobro i powstrzymują zło.

W tym celu modlimy się, abyś powołał więcej osób, nawet z naszego grona, które mogłyby służyć na stanowiskach politycznych, w organach ścigania, nadzorze sądowniczym i w szeregach wojskowych. Chrześcijanie są najlepszymi obywatelami, więc uzdolnij nas do realizowania powołania, które apostoł Piotr dał chrześcijanom w Rzymie w pierwszym wieku: „Wszystkich szanujcie, braci miłujcie, Boga się bójcie, czcijcie króla” (1 P 2,17). Pozwól nam prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i godnością (1 Tm 2,2).

Lecz ponad wszystko, Panie, pragniemy przebudzenia w naszym narodzie. Chcemy widzieć przemienione serca, a nie tylko ograniczone działania. Niewielu z nas będzie na stanowiskach o wielkim wpływie kulturowym czy narodowym, ale wiemy, że często działasz przez nasze małe sfery wpływów – nasze domy, sąsiedztwa, nasz kościół, nasze miasto. Sprowadź więc tutaj przebudzenie i odmień nasze serca, abyśmy cenili Ciebie nade wszystko. A gdy dziś poświęcamy czas na obchody czwartego lipca, pozwól nam rozkoszować się darem nazywania tego niedoskonałego, lecz dobrego narodu domem.

W imieniu Jezusa, amen!