Niedawno odbyłem surrealistyczną rozmowę telefoniczną z dwoma młodymi chrześcijanami odbywającymi wyroki w jednym z najcięższych więzień w Iranie. Są tam, ponieważ odmawiają zaprzestania głoszenia o Jezusie. < / p >

Kiedy zapytałem, jak mogę się o nich modlić, ich odpowiedź nie była taka, jakiej można by się spodziewać.

„Módlcie się, abyśmy nie zostali zwolnieni, dopóki nasza praca tutaj nie zostanie ukończona” – powiedzieli. Doprowadzili wielu współwięźniów do wiary. Teraz ich główną troską było pozostanie w środku wystarczająco długo, aby uformować ich na uczniów.

Ta rozmowa przeniosła mnie prosto do pięciu lat, które spędziłem w więzieniu za moją wiarę. Teraz ci drodzy bracia (nazwijmy ich Vahid i Reza) byli za kratami, a ja byłem na zewnątrz. Podczas rozmowy wyobrażałem sobie oddziały i korytarze, przywoływałem dźwięki i zapachy, i pamiętałem, jak trudno było nie wiedzieć, ile lat tam spędzę.

Była to jednak także budująca rozmowa. Vahid i Reza byli w doskonałych nastrojach, opowiadając o fragmentach Biblii, które ich podtrzymywały i o tym, jak Pan działa. Nie postrzegali siebie w nędznym, mrocznym miejscu. Widzieli siebie na innym polu misyjnym.

Skupiali się na tym samym, co Paweł w Liście do Kolosan 4:3: „Módlcie się jednocześnie i za nas, aby Bóg otworzył nam drzwi dla słowa, dla głoszenia tajemnicy Chrystusa, z powodu której też jestem więźniem”. Prośba Pawła nie dotyczyła otwarcia drzwi więzienia, ale otwarcia drzwi dla Ewangelii.

Módlcie się o owoc Ewangelii

Prośba Vahida i Rezy bardzo ze mną zarezonowała. Pamiętam, że sam nie potrafiłem modlić się o własne uwolnienie. Próbowałem kilka razy, ale nie mogłem otworzyć ust, by prosić Pana o wypuszczenie mnie. Jeśli idę za Chrystusem, nie mogę wybierać ścieżki. Nie mogę wybierać lokalizacji. Powinienem iść za Nim, dokądkolwiek idzie. A gdy poszedłem za Nim do więzienia, przyniósł On piękny owoc.

Nie postrzegali siebie w nędznym, mrocznym miejscu. Widzieli siebie na innym polu misyjnym.

Myślę o pewnym więźniu, pobożnym muzułmaninie, który został niesłusznie oskarżony o szpiegowanie na rzecz wrogów Iranu. Modlił się o zwolnienie i był sfrustrowany brakiem odpowiedzi. Podszedł do mnie pewnego dnia, mówiąc: „Farshid, nasz Bóg nie żyje. Ale słyszałem, że twój żyje. Czy pomodlisz się za mnie?”. Obawiając się, że może to być pułapka, wziąłem go cicho na bok i krótko pomodliłem się w imieniu Jezusa: „Panie, Ty znasz tego człowieka. Proszę, wysłuchaj jego modlitwy”. Następnego dnia mężczyzna przybiegł podekscytowany i mocno mnie uściskał. Tego ranka dowiedział się, że zarzuty wobec niego zostały wycofane. Został zwolniony dwa tygodnie później. Nasz Bóg rzeczywiście żyje.

W tych latach Pan pracował również nad zmiękczeniem serc moich rodziców wobec Chrystusa. Zawsze mówię, że nawet gdyby tylko dla zbawienia moich rodziców, czas spędzony w więzieniu był tego wart. Kiedy więc modlicie się za prześladowanych wierzących, módlcie się nie tylko o to, co Bóg może zrobić dla nich, ale – jak prosili Vahid i Reza – o to, co Bóg może zrobić przez nich, dla Jego chwały. Módlcie się o owoc Ewangelii.

Módlcie się o pocieszenie i wytrwałość

Nie chcę, aby więzienie brzmiało lżej, niż było w rzeczywistości. Cierpienie było prawdziwe. Módlcie się więc także o pocieszenie i wytrwałość.

Bili mnie; złamali mi palec u nogi. Ale najcięższym ciężarem do udźwignięcia była przedłużająca się rozłąka z dwójką moich dzieci. W dniu, w którym poszedłem do więzienia, mój syn miał 2 lata, a córka 7. Przegapienie ich dzieciństwa było stratą nie do opisania.

Znam jednak innych, którzy cierpieli znacznie bardziej niż ja. Myślę o bracie, który przebywa obecnie w więzieniu i był torturowany. Myślę o siostrze, która została wykorzystana seksualnie podczas aresztowania. Nawet apostoł Paweł bywał czasami „ponad siły obciążony, tak że zwątpiliśmy nawet o życiu”. A jego prośba do kościoła była prosta: „Przy waszym współudziale w modlitwie za nas” (2 Kor 1:8, 11). Bracia i siostry tacy jak oni potrzebują, abyśmy modlili się za nich z miłością.

Niezależnie od sytuacji, możemy modlić się, aby Bóg udzielił cierpiącemu wierzącemu pocieszenia, pokoju i wytrwałości. Im bardziej konkretne modlitwy, tym lepiej. Będąc w więzieniu, otrzymywałem listy od ludzi z całego świata, którzy się za mnie modlili. Ktoś napisał: „Modlę się o twój sen. Niech Pan da ci spokój, abyś dobrze spał w więzieniu”. Naprawdę mi się to podobało. I szczerze mówiąc, spałem w więzieniu dobrze; wielu współwięźniów cierpiało na koszmary, ale ja nie pamiętam, bym miał choć jeden. Wierzę, że Bóg odpowiedział na modlitwy tego człowieka.

Wasze modlitwy przenikają przez mury więzienne

Modlitwa jest szczególnie potrzebna, gdy więzień przebywa w izolatce. Spędziłem w izolatce 361 dni: przez rok nie widziałem słońca na niebie. Jednak modlitwy docierały do mnie przez mury więzienne.

Pamiętam pewien dzień w celi nr 73. Siedziałem; nie modliłem się. Nagle usłyszałem w duszy – nie w uszach, ale w duszy – niebiańską melodię. Wstałem. W tym momencie ogarnęła mnie radość i pokój. Zacząłem tańczyć. Cela miała tylko dwa metry na dwa metry, ale tańczyłem przed Panem!

Strażnik otworzył drzwi, żeby zobaczyć, co robię. Odwróciłem się do niego z szerokim uśmiechem i powiedziałem: „Hej, proszę pana, jak się pan dzisiaj miewa?”. Patrzył na mnie wielkimi oczami. „Wow, wydaje się, że czujesz się lepiej niż ja” – powiedział. A potem zamknął drzwi.

Przez rok nie widziałem słońca na niebie. Jednak modlitwy docierały do mnie przez mury więzienne.

Wierzę, że ktoś, a może grupa ludzi, modliła się za mnie w tym czasie. Dlatego doświadczyłem tej melodii w duszy i zostałem przytłoczony radością, mimo że przebywałem w izolatce.

Wielu braci i sióstr na całym świecie modliło się za mnie podczas mojego uwięzienia. Być może byłeś jednym z nich. Brakuje mi słów, by podziękować.

Teraz chcę zapytać: czy będziesz modlić się za tych, którzy przebywają obecnie w więzieniu za swoją wiarę? Pismo mówi nam: „Pamiętajcie o więźniach, jakbyście byli z nimi uwięzieni” (Hbr 13:3). Wierzę, że wasza modlitwa przenika przez mury więzienne. Może ona dotknąć więźniów, zachęcić ich i dać im radość podczas cierpienia, ponieważ możliwe jest jednoczesne odczuwanie radości i cierpienia.

Vahid i Reza to tylko dwaj chrześcijanie przebywający obecnie w irańskich więzieniach. Jest ich tak wielu. Może pytasz: Od czego zacząć? Bezpłatne zasoby Bound Together organizacji Elam mogą pomóc twojemu kościołowi lub grupie domowej modlić się w Międzynarodowym Dniu Modlitwy za Prześladowany Kościół 1 listopada.

Modlimy się, ponieważ nasz Bóg jest wierny swoim dzieciom. Jest wierny teraz Vahidowi i Rezie oraz wszystkim naszym braciom i siostrom w więzieniach. I był wierny mnie. Kiedy wyszedłem z więzienia, ludzie mówili mi: „Chwała Bogu, Farshid, byłeś wierny Panu. Trwałeś przy Panu”.

Zawsze staram się ich poprawiać. To nieprawda. To On był mi wierny. To On trwał przy mnie.