Co wchodzi jak lew, a odchodzi jak baranek? Objawienie 5!

W wizji niebiańskiej sali tronowej apostoła Jana, płacze on rzewnie, ponieważ nikt nie jest godny otworzyć zwoju zawierającego Boży plan ustanowienia Jego królestwa na ziemi (w. 4). Ale wtedy otrzymuje wiadomość, że Lew z pokolenia Judy jest w stanie otworzyć zwój (w. 5). Jednak Jan widzi Baranka, wyglądającego tak, jakby był zabity (w. 6).

Obraz zabitego baranka będzie znany większości czytelników Pisma Świętego. Przypomina on baranka paschalnego, a także słowa Jana Chrzciciela, gdy po raz pierwszy widzi Jezusa: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” (Jana 1:29, BW). Skąd jednak pochodzi obraz Lwa z pokolenia Judy? Odpowiedź kryje się w mało znanym, lecz zdumiewającym fragmencie pierwszej księgi Biblii: Rodzaju 49:8–12.

Zatrzymajmy się na chwilę, aby zrozumieć pochodzenie Lwa Judy i zobaczyć, jak biblijna historia osiąga swój punkt kulminacyjny w Jezusie Chrystusie.

Co wydarzy się w dniach przyszłych?

Gdy Jakub ma już umrzeć, przywołuje swoich synów i mówi: „Zgromadźcie się, a oznajmię wam, co was spotka w czasach późniejszych” (Rdz 49:1, BW). Jakub przemawia proroczo, dając wgląd w Boże wypełnienie obietnicy błogosławienia wszystkich ludów ziemi poprzez potomstwo Abrahama. Jest to główny temat Księgi Rodzaju, dlatego proroctwo Jakuba ma istotne znaczenie dla rozwijającej się historii Pisma Świętego.

Gdy Jakub zaczyna prorokować, gani Rubena (ww. 3–4) za akt buntu (zob. 35:22) i ostro krytykuje Symeona oraz Lewiego (49:5–7) za akt przemocy (zob. Rdz 34).

Możemy sobie tylko wyobrazić, co myśli Juda, gdy ojciec wymawia jego imię. Juda ma własną mroczną przeszłość. Porzucił swoich braci i poślubił Kananejkę (38:1–2). Potem sypiał ze swoją synową, gdy ta przebrała się za prostytutkę (ww. 13–19). Później Juda okazał upamiętanie, biorąc odpowiedzialność za swojego młodszego brata, Beniamina (44:18–34). Mimo to Juda ma powody, by martwić się reakcją ojca. Jeśli jednak spodziewa się, że ojciec go potępi, tak jak uczynił to w przypadku pierwszych trzech synów, Juda przeżyje niespodziankę.

Słowa Jakuba do Judy

Jakub rozpoczął swoje słowa do Judy, którego imię oznacza „chwała”, mówiąc, że „bracia [jego] będą [go] sławić”, że zatryumfuje nad swoimi wrogami i że „synowie ojca [jego] kłaniać się [mu] będą” (49:8, BW). Ten ostatni szczegół jest zaskakujący, biorąc pod uwagę, że synowie Jakuba wcześniej kłaniali się Józefowi (42:6; 43:26, 28).

Następnie Jakub używa serii obrazów, aby upodobnić Judę do groźnego lwa, który chwyta swą zdobycz, wraca do legowiska i wyzywa każdego, kto ośmieliłby się go niepokoić:

Lwiątkiem jest Juda;
    od łupu, mój synu, powróciłeś.
Skurczył się i ułożył jak lew,
    i jak lwica – któż go płoszyć będzie? (49:9, BW)

To przygotowuje grunt pod spektakularne stwierdzenie – takie, którego Juda nie mógł w pełni pojąć. W wersecie 10 Jakub mówi,

Nie oddali się berło od Judy,
    ani laska władcy spośród nóg jego,
aż przyjdzie ten, do którego ono należy,
    i jemu będą posłuszne narody. (BW)

Berło i laska władcy są symbolami królowania. Zatem Juda jest źródłem dynastii – linii królów. Słowa „aż przyjdzie ten, do którego ono należy” oddają hebrajskie wyrażenie shiloh. Tłumacze różnią się co do jego znaczenia.

Jeśli spodziewa się, że ojciec go potępi, tak jak uczynił to w przypadku pierwszych trzech synów, Juda przeżyje niespodziankę.

Odnosi się ono albo do miasta Szilo (KJV, NKJV, NASB), albo do daniny składanej temu królowi-władcy (ESV, NRSV, NJB), albo do przyjścia Tego, do którego należy berło i laska (NIV, CSB, NET). Niezależnie od tego, która opcja jest najlepsza, werset 10 od dawna rozumiany był jako proroctwo mesjańskie. Wniosek ten sięga aż do Komentarzy do Księgi Rodzaju odkrytych w Zwojach znad Morza Martwego.

Wreszcie Jakub kończy swoje proroctwo, opisując skutki rządów tego władcy z linii Judy. Werset 11 odzwierciedla nadzwyczajny dobrobyt. Zazwyczaj żaden mądry król nie przywiązywałby swoich zwierząt do winorośli i gałęzi, gdzie mogłyby zjeść owoce. Nie prałby też szat w drogim winie – tak samo jak nikt nie wyrzuciłby zużytej gumy do żucia w stuzłotowy banknot zamiast w chusteczkę. Obrazy w wersecie 12 – oczy ciemniejsze od wina i zęby bielsze od mleka – mówią albo o pięknie tego władcy, albo o skutkach dobrobytu.

Proroctwo Jakuba zapowiada zatem króla z linii Judy, którego panowanie będzie niezwykle potężne i pomyślne.

Lew i zwój

Chociaż w Nowym Testamencie znajdują się subtelne aluzje do tego mesjańskiego proroctwa (np. Mt 21:2; Rz 15:18; Hbr 7:14), nie jest ono bezpośrednio przywoływane aż do ostatniej księgi Biblii. Jak zauważono wcześniej, apostoł Jan płacze na myśl o tym, że nikt nie jest godny otworzyć zwoju, a tym samym wprawić w ruch Bożego planu wymierzenia sądu i przyniesienia zbawienia światu (Obj. 5:1–4).

Proroctwo Jakuba zapowiada króla z linii Judy, którego panowanie będzie niezwykle potężne i pomyślne.

Jednak w wielkim odwróceniu losu, jeden ze starszych mówi do Jana: „Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawidowy, i może otworzyć księgę, i zerwać siedem jej pieczęci” (w. 5, BW). Wielki Lew-Król przybył!

Wtedy, tak szybko jak pojawia się potężny Lew, obraz zmienia się w zabitego Baranka, co wskazuje na to, że tryumf Mesjasza jest wynikiem Jego ofiarnej śmierci.

Proroctwo z Księgi Rodzaju 49:8–12 i jego wypełnienie w Objawieniu 5:1–5 upewniają nas, że Boży Mesjasz zwycięży – nawet wtedy, gdy obietnica wydaje się uśpiona lub mało prawdopodobna do zrealizowania. Boży plan przyniesienia błogosławieństwa wszystkim rodzinom ziemi poprzez potomstwo Abrahama został wstępnie wypełniony i zostanie całkowicie wypełniony przy powtórnym przyjściu. Używając słów C. S. Lewisa, „Aslan jest w ruchu!”