Kiedy czytamy, że Bóg objawia swą boską naturę „przez to, co zostało stworzone” (Rzym. 1:20), prawdopodobnie myślimy o rzeczach wielkich: zachodach słońca, konstelacjach czy widokach na Wielki Kanion.

Ja myślę o kolibrze rubinobrodym.

Praktyka dostrzegania wielkości Boga w małości rzeczy to aktywność usankcjonowana przez Zbawiciela; Jezus ilustrował królestwo niebieskie za pomocą błahych przedmiotów, takich jak szczypta drożdży, małe ziarno gorczycy czy drobna perła. Zwracał uwagę na wdowi grosz i lilie polne. A przy okazji prosił nas, abyśmy rozważyli wartość wróbli (Łk 12:6–7) i kazał nam „przypatrzyć się ptakom” (Mt 6:26).

I tak sześć lat temu, jako pastor w czasie pandemicznego nakazu pozostania w domu, zostałem pewnego ranka na moim ganku rozproszony niezwykłym widokiem siedzącego kolibra, odpoczywającego w gałęziach mojego klonu. Obserwuję ptaki od czasów studiów i widziałem mnóstwo kolibrów, ale zwykle objawiały się w nadpobudliwym pośpiechu, śmigając w wirze autoprezentacji. Zobaczenie jednego tak blisko i w takim bezruchu było zaskakującą niespodzianką.

Skłoniło mnie to do refleksji nad tym, jak pandemiczna rzeczywistość wymusiła na mojej pośpiesznej rutynie spokojniejszy rytm, prowadząc mnie do zrównoważenia wagi pracy z kadencją pobożnego odpoczynku. Napisałem o tym tekst. Stworzyłem stronę internetową, by go tam zamieścić. Zapożyczyłem słowo od teologa i ornitologa Johna Stotta, by nazwać tę stronę. Tak narodziła się witryna Ornitheology.com.

Lekcje wiary od ptaków z ganku

W ciągu kolejnych miesięcy szukałem lekcji ilustrujących wiarę wśród ptaków na moim ganku. Jeśli niebiosa i nieboskłon głoszą chwałę Boga i dzieło Jego rąk (Ps 19:2), czy nie powinniśmy częściej spoglądać w górę?

Aktywność w moich drzewach niosła nowe oczekiwanie. Najsłynniejszy śpiewak mojego ślepego zaułka, strzyżyk karoliński, stał się dla mnie maskotką uwielbienia. Był regularnym przypomnieniem, że nasza wiara jest wiarą śpiewającą, wzorowaną na Bogu, który raduje się nad nami śpiewem (Sof 3:17). Przedrzeźniacz siedzący na mojej skrzynce pocztowej wydawał się trafną lekcją uczniostwa jako naśladownictwa. Skoro ptak ten nieustannie słucha innych i uczy się nowych dźwięków, przypomina nam, że wzrost następuje częściowo poprzez słuchanie i naśladowanie właściwych rzeczy (Flp 4:8–9).

Badałem język moich lokalnych sikor, odkrywając złożone informacje zawarte w zawołaniach dee-dee-dee, które wydają, identyfikując różne zagrożenia wokół nich. Jak poprawnie oceniać niebezpieczeństwa dee-dee-dee w moim własnym życiu: lęk przed stratą, porażką, śmiercią, przyszłością? I czy nie doceniam ukrytych niebezpieczeństw własnego serca (Jer 17:9)?

Bóg nie marnuje materiału ilustracyjnego; On naprawdę zamierza objawić się poprzez to, co stworzył. Przez to wszystko. Przypominam sobie, że Salomon — jako najmądrzejszy z królów — był obserwatorem ptaków. Jest to napisane w 1 Królewskiej 4:33 (wiersz ten powinien również sprawić, że botanicy, herpetolodzy i wędkarze poczują się usatysfakcjonowani w swoich dążeniach).

blockquote>

Bóg nie marnuje materiału ilustracyjnego; On naprawdę zamierza objawić się poprzez to, co stworzył.

Salomon wiedział, jak wiele tracimy, gdy nie patrzymy. Podczas gdy „niebiosa głoszą Jego sprawiedliwość” (Ps 97:6), my dzisiaj zadowalamy się niskimi sufitami i dobrym systemem klimatyzacji. Ale w uważności na stworzenie kryje się Salomonowa mądrość.

Poszerz perspektywę poza podwórko, a podziw rośnie. Czy wiedzieliście, że badacze uważają, iż puszczyki mszarne potrafią widzieć dźwięk? Wypróbuj tę ilustrację następnym razem, gdy będziesz próbował wyjaśnić zachętę Pawła z 2 Koryntian 4:18, aby „wpatrywać się nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne”.

Albo czy wiedzieliście, że żołądek sępa indyczego ma supermoc neutralizowania toksyn takich jak wąglik czy wścieklizna, które rozprzestrzeniają śmierć — sumiennie usuwając śmierć ze świata i czyniąc ją nieszkodliwą? Myślę sobie, że John Owen mógłby wpleść to w swoją książkę Śmierć śmierci w śmierci Chrystusa, gdyby znał ten fakt. Może i nie. Ale zdecydowanie trafiło to do mojego kazania wielkanocnego.

Moja puenta: lekcje są wszędzie. Kiedy Bóg wypełnił niebiosa piątego dnia (Rdz 1:20–22), nie stworzył po prostu ptaka, nazwał go „ptakiem” i na tym skończył. Stworzył co najmniej 11 000 różnych gatunków ptaków. Czy nie wydaje się, że chciał, abyśmy to zauważyli?

Dzieła Boże ilustrują Jego Słowo

Dlaczego więc być uważnym na ptaki? Poza faktem, że Jezus wypowiedział słowa „przypatrzcie się ptakom” jako grecki tryb rozkazujący (dla mnie to wystarczy), nie chcę, aby zawiłości Bożego cudu stwórczego zmarnowały się w moim przypadku. On naprawdę zamierzał ukazać swoją chwałę w swoim stworzeniu.

Spacer na łonie natury nie powie ci wszystkiego; tylko pisane Słowo Boże wyznacza „tę wiedzę o Bogu i Jego woli, która jest konieczna do zbawienia” (Westminsterskie Wyznanie Wiary 1.1). Ale Jego dzieła ilustrują Jego Słowo, by „objawiać dobroć, mądrość i potęgę Boga” i pozostawiać nas z opadniętą szczęką w obliczu Jego chwały. W tym skażonym grzechem świecie wciąż widać wystarczająco dużo majestatycznego zachwytu, by obnażyć wszystkie nasze niewybaczalne sprzeciwy.

blockquote>

Kiedy Bóg wypełnił niebiosa piątego dnia, stworzył co najmniej 11 000 różnych gatunków ptaków. Czy nie wydaje się, że chciał, abyśmy to zauważyli?

Czy to nie motywuje cię do tego, by chcieć zauważyć — naprawdę zauważyć — jakiś aspekt Jego stworzenia? Ty wybierz. Ogrodnictwo, astronomia, pszczelarstwo, drzewka bonsai. Ja wybrałem ptaki i mimo 11 000 gatunków, które ten temat zachęca mnie do zbadania, to tylko ułamek twórczego dorobku Boga, który jęczy, by zostać wyzwolonym przy nadejściu naszego Zbawiciela.

Będziemy mieli całą wieczność na odkrywanie tego świata udoskonalonego, gdy Jezus uczyni wszystko nowe. Do tego czasu „cała ziemia napełnia się trwogą przed Twoimi cudami” (Ps 65:9), a podnoszenie oczu i lornetek, by z zachwytem podążać za Artystą stojącym za kunsztem, jest godną uwagi ambicją.