Krytycy w dużej mierze milczeli na temat religijnego uzasadniania spraw postępowych, pomimo polityków takich jak senator Raphael Warnock z Georgii, którzy argumentują za rozszerzeniem dostępu do aborcji z powodów religijnych, oraz kandydata do Senatu USA Jamesa Talarico, który twierdzi, że nie ma konfliktu między jego politycznie postępowymi poglądami a chrześcijaństwem. W międzyczasie wydawcy opublikowali dziesiątki książek krytykujących religijną prawicę za wnoszenie ich podstawowych zasad do polityki.

W książce The Religious Left: What It Does and How It Can Do Better Robert Wuthnow, profesor emerytowany socjologii na Uniwersytecie Princeton, analizuje historię motywowanego religijnie progresywizmu politycznego w Stanach Zjednoczonych. Choć czyni on pewne odniesienia do żydowskich i muzułmańskich progresistów, jego głównym celem jest przedstawienie chrześcijan z lewicy politycznej w pozytywnym świetle i zaoferowanie sugestii, które mogą wzmocnić ten ruch w przyszłości.

Wuthnow poświęcił dużą część swojej kariery śledzeniu wpływu religii w amerykańskiej kulturze. Podobnie jak jego poprzednie prace, ta książka ma ton akademicki. Jednak w swoim prawdopodobnie ostatnim projekcie otwarcie dopinguje postępowe cele polityczne. Analizując mocne i słabe strony religijnej lewicy, Wuthnow nieumyślnie oferuje jasny obraz tego, jak dominujące narracje naszej kultury mogą skłaniać chrześcijan do przekształcania swojej doktryny w celu uzasadnienia poparcia politycznego. Jest to pomocne okno na sposób, w jaki władza polityczna może stać się bałwochwalcza.

Teologia religijnej lewicy

W 1917 roku Walter Rauschenbusch ostrzegał: „Jeśli teologia przestanie się rozwijać lub nie będzie w stanie dostosować się do współczesnego środowiska i sprostać obecnym zadaniom, umrze”. Wydaje się, że jest odwrotnie. Myślał on, że progresywiści mogą trzymać się chrześcijańskiej etyki bez wyraźnie chrześcijańskiej teologii. Kiedy Ewangelia Społeczna porzuciła historyczną teologię chrześcijańską, straciła również swoją wyraźnie chrześcijańską etykę i żywotność, która inspirowała wzrost liczebny.

Choć religijna lewica często używa języka biblijnego, aby poprzeć swoje propozycje polityczne, związek między tekstem Pisma Świętego a daną polityką jest często wątły. Na przykład argumenty za umorzeniem długów międzynarodowych pod koniec XX wieku opierały się na „biblijnej koncepcji jubileuszu, [która] była ugruntowana w zrozumieniu biblijnych proroczych wezwań do sprawiedliwości i troski o uciśnionych” (35). Jako polityka zagraniczna, międzynarodowe umorzenie długów mogło mieć sens polityczny, ale jest to błędna interpretacja 25. rozdziału Księgi Kapłańskiej, która dotyczy ustalania warunków pożyczek, a nie ich rewizji post hoc.

Hermeneutyka religijnej lewicy opiera się na krytycznej reinterpretacji Pisma Świętego zgodnie ze współczesnymi ideologiami. Według Wuthnowa takie „zhistoryzowane poglądy na autorytet biblijny w postępowych oświadczeniach podkreślały, że fragmenty Pisma tradycyjnie uznawane za potępienie homoseksualizmu [muszą] zostać zinterpretowane na nowo”, podobnie jak „zwyczaje dotyczące ofiar ze zwierząt, masowych rzezi i niewolnictwa” (186–187). Ofiary ze zwierząt zostały odrzucone, ponieważ historia poszła naprzód, ale jakimś cudem rok jubileuszowy powraca, gdy wspiera preferowaną sprawę polityczną. To motywowane rozumowanie jest oczywiste.

Hermeneutyka religijnej lewicy opiera się na krytycznej reinterpretacji Pisma Świętego zgodnie ze współczesnymi ideologiami.

Choć Wuthnow zamierza celebrować wierność liderów religijnej lewicy, wyraźniej podkreśla sposoby, w jakie ci liderzy są gotowi nadużywać Pisma Świętego dla własnych celów. Wyjaśniające jest zobaczenie rewizjonistycznej metodologii obnażonej przez zwolennika. Argumentując swoją tezę, wykazuje on, że przepaść między większością chrześcijan a religijną lewicą nie jest tylko partyjna; jest ona często głęboko teologiczna.

Progresywna dominacja społeczna

Według Wuthnowa „religijna lewica jest pod wieloma względami bezbronna” (viii). Widzi on uchylenie wyroku w sprawie Roe v. Wade oraz „brak skutecznego uchwalenia jakichkolwiek przepisów dotyczących kontroli broni” jako dowód na to, że „religijna lewica jest dziś jedynie cieniem tego, czym była kiedyś” (9–10). Jego narzekania na upadek przypominają te często wygłaszane przez religijną prawicę.

Jednak skargi Wuthnowa brzmią pusto, zwłaszcza gdy przyznaje on, w jaki sposób progresywizm dominuje w amerykańskich instytucjach. Zauważa: „Religijna lewica miała tę przewagę, że wiele z jej postępowych poglądów jest albo akceptowanych w sposób dorozumiany przez opinię publiczną, albo wpisanych w normy istniejących instytucji, przynajmniej do pewnego stopnia” (11). Być może przegrali kilka bitew w ostatnich latach, ale przytłaczający przypływ kulturowy wciąż wydaje się płynąć w stronę progresywizmu.

Ustanowienie progresywnej dominacji politycznej jest dla religijnej lewicy sprawą nadrzędną: „Wiele z tego, co osiągnęła, dokonało się dzięki funduszom rządowym oraz przy wsparciu korzystnego ustawodawstwa i decyzji sądowych. Reżim, który odcina te zasoby, poważnie osłabia jej wysiłki” (viii).

Pomaga to wyjaśnić, dlaczego polityka krajowa w Stanach Zjednoczonych tak często przyćmiewa lokalne kwestie, które mają większy wpływ na nasze codzienne życie. „Religijna lewica musiała funkcjonować bez szerokiego poparcia w ławach kościelnych” (11). W związku z tym ruch ten często opiera się na wsparciu finansowym ze źródeł bardziej zainteresowanych kwestiami krajowymi niż lokalnymi.

Jak twierdzi Wuthnow, misją religijnej lewicy jest wykorzystywanie rzecznictwa politycznego do zaprowadzenia „czegoś przypominającego ‘Królestwo Boże’” na ziemi, nawet jeśli osiągnięcie tych celów wymaga rewizji tradycyjnej teologii chrześcijańskiej w celu dopasowania jej do dominujących narracji kulturowych (217).

Narracje kulturowe

Uważne studium religijnej lewicy szybko ujawnia, jak narracje kulturowe kształtują ten ruch. Na przykład Wuthnow pisze:

Progresywni przywódcy wiary w ostatnich latach kładli nacisk na pogląd na ludzką osobowość, który wysuwa na pierwszy plan ekspresyjność i spełnienie. . . . U podstaw tego poglądu na osobowość leży optymistyczne założenie dotyczące natury ludzkiej, które skupia się mniej na grzechu, a bardziej na uwalnianiu jednostek od fałszywego rozumienia samych siebie i innych barier ograniczających ich zdolność do realizacji pragnień. (182)

Rzadko widziałem jaśniejszy opis ekspresywnego indywidualizmu sformułowany przez jego zwolennika.

Jedną z głównych lekcji płynących z tej książki jest to, że katecheza kontrkulturowa jest niezbędna, jeśli chcemy zmienić kulturowy nurt przeciwny celebrowaniu aborcji, niemoralności seksualnej i innych niesprawiedliwości.

Katecheza kontrkulturowa jest niezbędna, jeśli chcemy zmienić kulturowy nurt przeciwny celebrowaniu aborcji, niemoralności seksualnej i innych niesprawiedliwości.

Nie wystarczy powiedzieć, że argumenty religijnej lewicy są niebiblijne. Liderzy kościołów muszą uczyć ludzi rozpoznawać leżące u ich podstaw narracje kulturowe, które często umożliwiają religijnej lewicy posługiwanie się językiem biblijnym w celu propagowania grzechu. Jeśli kościoły mają chronić się przed bałwochwalstwem politycznym, muszą zadbać o to, by ich uczniostwo wywyższało Ewangelię Chrystusa, a nie zaktualizowaną wersję Ewangelii Społecznej.

Niezależnie od tego, co sądzi się o wnioskach Wuthnowa, jego staranny przegląd religijnej lewicy wypełnia lukę w socjologii religii. Książka The Religious Left oferuje jasny wgląd w rozumowanie i taktykę ruchu, który nadużywa Pisma Świętego do własnych celów. Ten wgląd może pomóc liderom wyposażyć członków kościoła do przeciwstawiania się dostosowywaniu do świata w dążeniu do odnowionego umysłu (Rzym. 12:2).