Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak by to było żyć w ogrodzie Bożym i przechadzać się z Nim „w porze powiewu dnia” (Rdz 3,8)? Wyobraź sobie, że jesteś wyznaczonym przez Pana ogrodnikiem w Edenie, posłanym przez samego Boga, aby go „uprawiał i doglądał” (2,15). Życie w obecności Boga wśród bujnej roślinności, hipnotyzująco żywych kwiatów i pogody, która zawsze była idealna. Żadnych chwastów, suszy ani szkodników, dzięki czemu twoja praca zawsze skutkowała pełnymi zbiorami.

Teraz, gdy wyobrażasz sobie Eden, czy zastanawiałeś się, jak nasza praca ogrodnicza trwa do dziś? Choć życie wszystkich ludzi po tej stronie upadku jest naznaczone grzechem, wierzący są nadal powołani do pracy jako Boży ogrodnicy. Jednym z fundamentalnych sposobów, w jaki zajmujemy się ogrodnictwem, jest bycie członkami naszych lokalnych kościołów.

Rajski ogród, dany i obiecany

Historia ludzkości rozpoczęła się w ogrodzie. Bóg stworzył Adama i Ewę na swój obraz i powierzył im sprawowanie panowania poprzez rozszerzanie granic Edenu, aby napełnili ziemię (Rdz 1,28–30; 9,1–3). Bóg chciał, aby ludzie uczynili cały świat rajskim ogrodem, w którym On będzie się z nimi przechadzał (3,8; Kpł 26,12).

Od czasu upadku mamy zakaz wstępu do Edenu. Wszyscy rodzimy się oddzieleni od Boga, wygnani z Jego obecności (Rdz 3,24). Ale Bóg nie skończył z mieszkaniem w ogrodzie ze swoim ludem. Pismo Święte jasno mówi, że On nadal sadzi dla siebie ogród – królestwo kapłanów, którzy ukazują światu Jego panowanie.

W całym Starym Testamencie temat Boga mieszkającego ze swoim ludem w ogrodzie pojawia się wielokrotnie. Oto trzy przykłady:

• Bóg zleca Adamowi, aby „uprawiał” i „doglądał” ogrodu (2,15). Te same czasowniki związane z ogrodnictwem są używane, gdy Bóg instruuje Mojżesza o obowiązkach kapłanów w przybytku i świątyni (Lb 3,7–8; 8,25–26; 18,5–6; 1 Krn 23,32; Ez 44,14).
• Bóg używa symboliki ogrodu do opisania samego przybytku i świątyni. Na przykład świecznik jest wzorowany na drzewie życia (Rdz 2,9; Wj 25,31–40). Rzeźby w drewnie w świątyni również powinny przypominać nam o Edenie (1 Krl 6,18, 29).
• Późniejsi autorzy biblijni pokazują, jak rzeka wypływająca z Edenu (Rdz 2,10) wskazuje na dające życie rzeki, które będą płynąć ze świątyni w nowym niebie i nowej ziemi (Ps 36,9–10; Ez 47,1–12; Ap 21,1–2; 22,1–2).

Boży ogród, Jego lud

Prorocy często używają obrazów ogrodu, aby uczyć lud Boży o tym, kim są, co Bóg dla nich zrobił i co zrobi dla nich w przyszłości. Wybiegają oni myślą ku wypełnieniu Bożego planu odkupienia, który kończy się uczynieniem z nich ogrodu, w którym On zamieszka.

Pismo Święte jasno mówi, że Bóg nadal sadzi dla siebie ogród – królestwo kapłanów, którzy ukazują światu Jego panowanie.

W Księdze Izajasza 5,1–7, na przykład, prorok używa analogii ogrodniczej, aby wyjaśnić, jak Pan ukarze swój lud za nieposłuszeństwo. Kończy następującym ostrzeżeniem: „Winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy Jego ulubionym szczepem. Spodziewał się On tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi; oczekiwał prawości, a oto krzyk uciemiężonych!” (w. 7).

Później Izajasz używa tego samego obrazu ogrodu, ale obiecuje nadejście odkupienia: „Zaprawdę, Pan pocieszy Syjon, pocieszy wszystkie jego zwaliska; zamieni jego pustynię na Eden, a jego step na ogród Pana” (Iz 51,3; patrz Ez 36; Jl 2,3).

Wzorzec Starego Testamentu jest wyraźny: Bóg tworzy nowy ogród, na który wskazywały przybytek i świątynia. W tym nowym Edenie Pan znów zamieszka ze swoim ludem, a oni ponownie będą służyć jako Jego kapłańscy ogrodnicy.

Chrystus, prawdziwy Ogrodnik

Nowy Testament bierze wszystkie te tematy i pokazuje, jak kulminują one w Chrystusie. Zdumiewająca liczba przypowieści Jezusa zawiera przykłady rolnicze. W przypowieści o dzierżawcach, na przykład, Jezus przedstawia Ojca jako rolnika, a siebie jako odrzuconego syna rolnika. Jezus dziedziczy gospodarstwo, owocującą winnicę, którą jest Jego lud (Mt 21,33–46). Następnie, poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie, Jezus otwiera drogę tym, którzy byli daleko od Boga, aby znów mogli mieszkać w Jego obecności. Zaprasza nas z powrotem do Miejsca Najświętszego, do ogrodu.

Jezus zostaje pochowany w ogrodzie (J 19,41), a gdy po zmartwychwstaniu Maria Magdalena przychodzi do pustego grobu, czyni błędne założenie, które jest jednak żywym opisem tożsamości Jezusa. Sądzi ona, „że to ogrodnik” (20,15).

Oto wreszcie Prawdziwy Ogrodnik, który wyłonił się ze swojego ogrodowego grobu jako pierwociny nowego stworzenia. Pusty grób Chrystusa jest przyczółkiem wiecznego ogrodu Pana. A w miarę jak rozchodzi się dobra nowina o Jego zmartwychwstaniu, rozprzestrzenia się również ten nowy Eden.

Kościół, ogród Pana

Gdzie jest ten ogród teraz? Tam, gdzie mieszka Pan. Chrystus mieszka przez swego Ducha w każdym ze swoich odkupionych ludzi (Rz 6; Ef 1). I mieszka w nas wspólnie jako w swoim kościele (Mt 16,19; 18,20).

Jezus mówi o tym wyraźnie w 15. rozdziale Ewangelii Jana. Dzięki naszej jedności z Chrystusem kościół jest winnym krzewem Pana. On dogląda swojego ludu i daje mu swoje życie, aby przynosił duchowy owoc. Taka była obietnica Starego Testamentu i wypełniła się ona w Chrystusie.

W Starym Testamencie obecność Pana przedstawiana jest jako lśniąca lampa w przybytku z siedmioma ramionami (Lb 8,1–2). Apokalipsa pokazuje wypełnienie obrazu drzewa życia w lokalnych kościołach (patrz 1,12–13, 20). Paweł również używa obrazów ogrodniczych do opisania życia lokalnego kościoła: „Ja sadziłem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost” (1 Kor 3,6). Te jaśniejące światła – społeczności odkupionych, pokutujących grzeszników, będące miastem na górze – są dającym radość i podtrzymującym życie ogrodem Bożym.

Lud Boży to „wybrane plemię, królewskie kapłaństwo, naród święty, lud [Bogu] na własność przeznaczony” (1 P 2,9), a my wspólnie uprawiamy pański ogród-kościół. Jak pisze Jonathan Leeman: „Członkostwo w kościele… sprawia, że twoje zadanie jako kapłana-króla staje się publiczne i praktyczne”.

Pobrudź sobie ręce w ogrodzie Pana

Czy kusi cię niecierpliwość wobec innych członków kościoła? Niecierpliwość może ujawniać, że myślimy o kościele jak o sklepie spożywczym, który ma zaspokajać nasze pragnienia. Tymczasem kościół i nasze relacje w nim są ogrodem, o który trzeba dbać. Weź sobie do serca napomnienie Jakuba: „Bądźcie więc cierpliwi… aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka na cenny owoc ziemi” (Jk 5,7). Ufaj Panu, że sprowadzi „deszcz wczesny i późny” do serc wierzących.

Pusty grób Chrystusa był przyczółkiem wiecznego ogrodu Pana. A w miarę jak rozchodzi się dobra nowina o Jego zmartwychwstaniu, rozprzestrzenia się również ten nowy Eden.

Wszyscy chrześcijanie są powołani do pracy w ogrodzie, a pastorzy są powołani, by dawać temu przykład – by pracować pilnie niczym rolnicy, dbając o duchowy rozwój świętych pod ich opieką (2 Tm 2,6). Nasze kościoły są „Bożą uprawą” (1 Kor 3,9). Ta prosta prawda powinna zmienić sposób, w jaki wszyscy chrześcijanie postrzegają kościół.

Czy uprawiasz lokalny ogród, w którym umieścił cię Pan? Czy postrzegasz współwierzących jako dusze, o które trzeba dbać? Czy poznajesz świętych w swoim kościele tak, jak uważny ogrodnik zna pory roku i potrzeby konkretnych roślin? Kiedy używamy naszych darów, aby służyć sobie nawzajem (Ef 4,11–13), pielęgnujemy, podlewamy, plewimy, przycinamy i ufamy, że Pan żniwa, ostateczny Ogrodnik, da wzrost.

Drogi chrześcijaninie, nie bądź konsumentem. Przyjmij dobre powołanie Pana: bądź ogrodnikiem.