Za kilka dni zapakuję najpotrzebniejsze rzeczy do akademika, będę udawać, że wszystko jest w porządku, i wyślę moje najstarsze dziecko na studia. Choć mój mąż i ja jesteśmy pełni radości i wdzięczności za wzrost i rozwój naszego syna, wszystkim spakowanym torbom towarzyszy głęboki rodzicielski ból. Moi przyjaciele ze starszymi dziećmi ostrzegali mnie: łzy po odwiezieniu dziecka na studia są wyjątkowo słone.

Rodzicielstwo wydaje się nieco nie pasować do chrześcijańskiego etosu i czuję to na nowo, przygotowując się do wypuszczenia mojego najstarszego dziecka. Ewangelia oferuje uzdrowienie i odkupienie w tym życiu lub w przyszłym na każdy specyficzny ból, jaki znosi ludzkie serce. „Wszystko, co smutne, okaże się nieprawdą”, jak ujęła to Sally Lloyd-Jones, zapożyczając od J.R.R. Tolkiena, w ten sposób. W niektórych sytuacjach łatwo to sobie wyobrazić. Na przykład przy rozłące, jaką niesie śmierć, mamy nadzieję, wiedząc, że nasi (chrześcijańscy) bliscy spotkają się z nami w niebie. Ale rodzicielstwo wydaje się inne.

Te dzieci, w które wlewamy siebie i które tak głęboko kochamy, w końcu odchodzą – i nie wracają. Bolesnym fundamentem jest to: taki jest cel. Najwyraźniej będę wiedzieć, że dotarłam do celu, gdy dziecko, które kiedyś radośnie wspinało mi się na kolana i znajdowało u mnie najdroższe schronienie, pomacha mi na pożegnanie i pójdzie dalej beze mnie.

Gdy pomagam mojemu synowi przeprowadzić się 10 godzin od domu, z głębi mojego serca wybucha pytanie: Jak Bóg odkupuje te szczególne bóle rodzicielstwa – rzeczy, które odbiera upływ czasu, jak słodkie radości dzieciństwa?

Czułam ten smutek od wczesnych dni macierzyństwa, więc 10 lat temu napisałam e-mail do naszego ukochanego pastora, Sandy’ego Willsona, szukając mądrości. Był już od dawna dziadkiem, a jego perspektywa dodała mi otuchy. Teraz, gdy wkraczam w tę nową fazę rodzicielstwa, jego doświadczone słowa znów są pomocne.

Nowe role, następne pokolenie

Sandy zaczął od zmiany mojej perspektywy:

Po pierwsze, twoje dzieci cię nie opuszczają. One pewnego dnia wrócą do ciebie z kolejnymi dziećmi! Allison i ja przeżywamy wspaniały czas, nie tylko z naszymi wnukami, ale także z naszymi dziećmi i ich małżonkami. Potrzebują nas, a my możemy im pomagać i ich zachęcać. Nosimy ich ciężary, modlimy się za nich i ogromnie się nimi cieszymy. To mogą być jedne z naszych ulubionych lat rodzicielstwa.

Jego słowa podkreślają Bożą mądrość w ustanawianiu zmieniających się ról w rodzinie. Sposób, w jaki to maluje, pozwala mi dostrzec przed sobą wyjątkowo życiodajne powołanie, bogate w nowe sposoby relacji i wspierania moich dorosłych dzieci, a potencjalnie także ich małżonków i dzieci.

Słyszę echa Księgi Powtórzonego Prawa 4:9: „Tylko się strzeż i pilnie czuwaj nad sobą, abyś nie zapomniał o tych rzeczach, które widziały twe oczy, by nie uszły z twego serca po wszystkie dni twego życia, ale ucz ich swych synów i wnuków”. Moja rola polegająca na wskazywaniu dzieciom Boga przez Chrystusa nie jest teraz mniej ważna niż wtedy, gdy miały 5 czy 10 lat.

Moja rola polegająca na wskazywaniu dzieciom Boga przez Chrystusa nie jest teraz mniej ważna niż wtedy, gdy miały 5 czy 10 lat.

Co więcej, Sandy wskazuje na potencjał kolejnych lat zabawy i przytulania się z wnukami, zjawiska, którym zachwycają się z niesamowitą radością wszyscy znani mi dziadkowie. Jedną z niespodzianek autorstwa Boga, wpisaną w kod zdrowego, wielopokoleniowego życia rodzinnego, jest niszowa radość płynąca z relacji dziadek-wnuk. Być może przytulanie trzeciego pokolenia to dar sam w sobie.

Trwanie w wierze

„Po drugie, etap, na którym jesteś teraz, jest bardzo drogi i cenny, ale przekonasz się, że kolejny etap (choć z czułością będziesz spoglądać wstecz na ten obecny) będzie dla ciebie jeszcze droższy”, napisał Sandy. „Z głęboką satysfakcją zaczniesz wyraźnie widzieć różnicę, jaką daje bycie wychowanym w rodzinie Echolsów, w sposobie, w jaki podchodzą do pokus i presji rówieśników. Będziesz czerpać radość z doradzania im, zachęcania ich i uczenia się od nich”.

Zamiana przytulania w młodszych latach na doradzanie młodym dorosłym wydawała się trudna do zaakceptowania, gdy po raz pierwszy czytałam słowa Sandy’ego. Ale teraz, gdy troje z moich pięciorga dzieci jest w wieku nastoletnim i wczesnej dorosłości, zaczynam odczuwać tę głęboką satysfakcję, o której wspomniał Sandy.

Drugi List do Tymoteusza 3:14–15 mówi: „Ty zaś trwaj w tym, czegoś się nauczył i co ci powierzono, bo wiesz, od kogoś się nauczył. I ponieważ od dzieciństwa znasz Pismo Święte, które może cię uczynić mądrym ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie”. Jako rodzice mamy przywilej nauczania naszych dzieci Ewangelii i zapoznawania ich z Pismem Świętym, ufając Panu, że uczyni je mądrymi ku zbawieniu.

Być może przytulanie trzeciego pokolenia to dar sam w sobie.

Kiedy nasze dzieci opuszczają nasze domy, jeśli Bóg pozwoli, mamy błogosławieństwo oglądania ich trwających w tym, czego je nauczyliśmy, wypracowujących własne zbawienie, nawet gdy my nadal wypracowujemy nasze. Paweł zachęca Tymoteusza, aby pamiętał, jak jego matka i babka pielęgnowały go w wierze, „wiedząc, od kogo [się] tego nauczył”.

Możemy to modelować, okazując wdzięczność tym, którzy nauczyli nas wiary, i mamy nadzieję, że nasze dzieci zrobią to samo. Nasze wysiłki, by wskazywać dzieciom Jezusa przez całe dzieciństwo, mogą stworzyć słodką więź, która przetrwa do dorosłości.

Rodzeństwo na całą wieczność

„Po trzecie, musimy zawsze pamiętać, że jesteśmy sługami naszych dzieci – do tego stopnia, że oddamy za nie życie”, napisał Sandy. Kontynuował:

Naszym zadaniem, gdy schodzimy ze sceny, jest popychanie ich do przodu, aby byli najwierniejszymi sługami Pana, jakimi tylko mogą być. I wiemy, że wielkie Spotkanie Rodzinne wciąż czeka na nas w chwale, gdzie nasza radość będzie niewypowiedzianie wspaniała, a nasze dzieci, jako bratnie i siostrzane święte osoby, zawsze będą wdzięczne za swoich chrześcijańskich rodziców.

Wizja chrześcijańskiej rodziny według Sandy’ego przypomina mi, że w rodzicielstwie kryje się głębsza radość niż słodkie przytulanie maluchów i wspólny śmiech z nastolatkami. Mamy nadzieję nieba i niewysłowioną radość z spędzania wieczności z naszymi dziećmi, które są w Chrystusie.

Nawet teraz Jezus tworzy miejsce, w którym wszyscy będziemy mogli ucztować i żyć razem jako rodzina – Jego rodzina. Ewangelia Jana 14:1–3 mówi:

Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.

Być może nie ma większego pocieszenia, gdy zostawiam syna w jego nowym pokoju w akademiku, który tak ciężko pracowałam, by przygotować, niż spoglądanie w przyszłość na niebiański pokój, który Jezus przygotowuje dla niego właśnie teraz. Co więcej, Jezus przygotowuje pokój także dla mnie.

Jako rodzeństwo ze sobą nawzajem i z Chrystusem, mój syn i ja doświadczymy rodzinnych radości, jakich ta ziemia nigdy nie widziała. Zaprawdę, Pan otrze każdą ostatnią łzę z moich oczu – nawet te o wyjątkowo wysokiej zawartości soli.