Zapał do misji zrodził się w moim sercu po przeczytaniu w młodości książki Johna Pipera Nie marnuj życia. Powiedziałem nawet rodzicom, że powinniśmy sprzedać dom i oddać pieniądze na misje. Nic dziwnego, że tego nie zrobili. Ale po ukończeniu seminarium i zawarciu małżeństwa w końcu wykonałem ten krok.

Prawie dekadę temu moja żona i ja pożegnaliśmy się ze łzami w oczach z rodziną i przyjaciółmi, spakowaliśmy nasz dobytek (głównie książki i ubrania) do siedmiu pudeł i wsiedliśmy do samolotu na 16-godzinny lot z Dallas do Dubaju. Przeprowadzaliśmy się na Bliski Wschód, by zostać misjonarzami.

Aby dojść do tego punktu, musiałem odpowiedzieć na wiele pytań: Kim jest misjonarz? Kto powinien nim być? Czy ja mógłbym nim zostać? Składałem odpowiedzi z różnych źródeł — niektórych pomocnych, wielu nie.

Patrząc wstecz, żałuję, że nie miałem zaufanego przewodnika, takiego jak książka The Path to Being a Missionary: A Guide for the Aspiring autorstwa Ryana Robertsona i Matta Bennetta. Obaj autorzy łączą wiedzę akademicką z bogatym doświadczeniem misyjnym i służbą jako starsi kościoła. Robertson pełni funkcję prezesa Reaching & Teaching, organizacji misyjnej. Bennett jest profesorem misjologii i teologii na Uniwersytecie Cedarville.

Autorzy stawiają sobie za cel pomoc tym, którzy starają się rozeznać, czy powinni służyć jako misjonarze. Zamiast przedstawiać szeroki przegląd historii i teologii misji chrześcijańskich, oferują „punkt wyjścia do rozmów” (3). A te rozmowy między liderami kościoła a kandydatami na misjonarzy nie dotyczą przede wszystkim logistyki; dotyczą charakteru, przekonań i kompetencji. W rezultacie powstała najlepsza książka dla aspirujących misjonarzy, z jaką się zetknąłem.

Misjonarz jako dojrzały uczeń

Misja nie zaczyna się od pragnienia przygody czy gotowości do poświęceń. Zaczyna się od wielkiej wizji chwały Bożej. Od tego zaczynają Robertson i Bennett. Twierdzą oni: „Jeśli zagubienie człowieka jest naszą główną motywacją, to nasze metody nieuchronnie ulegną zmianie. Wszyscy musimy być motywowani tym, czym motywowany jest Bóg — Jego chwałą” (12).

Chociaż kultywowanie gorliwości ewangelizacyjnej jest ważne, nie możemy zapominać o poświęceniu się zdrowej doktrynie poprzez poświęcenie czasu i wysiłku na „zbadanie wczesnych wyznań wiary” (81). W końcu, jak zauważają autorzy, „pierwszym zadaniem misjonarza jest mówienie o Bogu, a Bóg pierwszy przemówił o sobie” (87). Droga aspirujących misjonarzy nie zaczyna się od nauki języka nieosiągniętej grupy etnicznej, ale od poznania Boga, który jest godzien chwały narodów (Obj. 7:9).

Co więcej, misja nie kończy się na nowym nawróconym czy rozproszonych owcach w całym mieście. Kończy się na uczniach zgromadzonych w lokalnych kościołach. Kościół lokalny jest środkiem i celem misji, dlatego misjonarze potrzebują zdrowej eklezjologii.

Kościół lokalny jest środkiem i celem misji, dlatego misjonarze potrzebują zdrowej eklezjologii.

Na polu misyjnym wielu pracowników poświęca się czynieniu uczniów. Niestety, mniej osób potrafi zdefiniować lub opisać, jak wygląda zdrowy kościół. Nie możemy zakładać kościołów, jeśli nie wiemy, co Biblia mówi o tym, czym jest kościół. Robertson i Bennett upierają się, że „najważniejszą rzeczą w każdym konkretnym kościele nie jest to, co odróżnia go od innych, ale to, co ma on wspólnego z każdym prawdziwym kościołem na przestrzeni wieków” (98).

Kluczem do wiedzy o tym, co czyni kościół zdrowym, jest bycie aktywnym członkiem lokalnego kościoła zanim wyjedzie się na pole misyjne. Autorzy pytają: „Czy twój lokalny kościół dostrzega dzisiaj te same dary, których zamierzasz używać za granicą w przyszłości?” (38). Żaden lot samolotem nie jest wystarczająco długi, by przemienić niechętnego ewangelistę w odważnego kaznodzieję lub powierzchownego chrześcijanina w dojrzałego twórcę uczniów.

Misjonarz jako mądry podróżnik

Wielu aspirujących misjonarzy skupia się głównie na gorliwości. Często jednak zaniedbują mądrość. Chcą widzieć nowy kościół, ale sami mogą nie być gotowi do jego założenia. Są gotowi dzielić się ewangelią z tymi, którzy nigdy o niej nie słyszeli, ale mogą nie znać kultury na tyle dobrze, by mówić jasno. W wielu przypadkach kandydaci na misjonarzy nie wiedzą nawet, jakie pytania powinni zadawać.

Żaden lot samolotem nie jest wystarczająco długi, by przemienić niechętnego ewangelistę w odważnego kaznodzieję lub powierzchownego chrześcijanina w dojrzałego twórcę uczniów.

Wszyscy misjonarze będą musieli poznać nową kulturę, a większość z nich będzie musiała opanować nowy język. Misjonarze muszą być elastyczni i potrafić się adaptować, być ciekawi i uważni. Dlatego aspirujący misjonarze mogą przygotować się do wyjazdu, testując swoje zdolności językowe. Mogą również skorzystać z zagranicznych staży, aby zdobyć doświadczenie w terenie i znaleźć się pod opieką doświadczonych misjonarzy.

Uznając, że Bóg często posługuje się ludźmi w nieoczekiwany sposób, kandydaci mogą odnieść korzyść z ustalenia, do jakiego rodzaju przedsięwzięcia misyjnego najlepiej się nadają. Istnieje ogromna różnica między umiejętnościami potrzebnymi do szkolenia lokalnych pastorów a tymi wymaganymi do służby w anglojęzycznym kościele w międzynarodowym mieście. Próba założenia kościoła wśród ludzi posługujących się językiem mniejszościowym znacznie różni się od pracy z tymi, którzy mówią głównym językiem narodu. Im więcej aspirujący misjonarze myślą o tych pytaniach z wyprzedzeniem, tym skuteczniejsze może być ich przygotowanie do pracy misyjnej.

Rok po przyjeździe na Bliski Wschód, moja żona i ja zmieniliśmy służbę. Dołączyłem do zespołu naszego lokalnego kościoła w Dubaju. Dokonaliśmy tej zmiany, ponieważ zdaliśmy sobie sprawę, że nasz zespół misyjny nie zgadza się co do eklezjologii. Gdybyśmy wcześniej zadali więcej pytań, zaoszczędzilibyśmy mnóstwo czasu i energii.

Podczas naszego pobytu za granicą mieliśmy okazję obserwować przyjazdy i wyjazdy misjonarzy. Niektórzy opuszczali kraj po około roku. Inni jednak porzucali wiarę. Niektórzy z tych, którzy przybywają na pole misyjne, nigdy nie powinni zostać wysłani. Gdyby ich kościoły zadały więcej pytań, oszczędziłoby to cenne zasoby.

Po siedmiu latach służby na Bliskim Wschodzie moja żona i ja (z trójką dzieci) spakowaliśmy walizki i wsiedliśmy do samolotu na 16-godzinny lot z Dubaju do Dallas. Teraz, gdy jestem pastorem aspirujących misjonarzy w Stanach Zjednoczonych, zawsze szukam narzędzi, które pomogą im odnieść sukces. The Path to Being a Missionary może wyposażyć kościoły i aspirujących misjonarzy do skuteczniejszego niesienia ewangelii narodom.