Latem 1976 roku z niecierpliwością wyczekiwałem rozpoczęcia przedszkola, a nasz naród świętował swoje dwustulecie. Niewiele pamiętam z tamtych dni, ale przez te 50 lat, które upłynęły od tamtego czasu, wiem, że wielokrotnie słyszałem Psalm 33,12: „Błogosławiony naród, którego Bogiem jest PAN”.

Te słowa były podejmowane przez bogobojnych ludzi – jak moja rodzina z Środkowego Zachodu i mały kościół baptystyczny – którzy byli wdzięczni za swój kraj. Jestem pewien, że ten werset zostanie zacytowany ponownie w tym roku, gdy zbliżamy się do 250. rocznicy powstania naszego narodu.

Ale co, jeśli w Psalmie 33 kryje się dla nas coś więcej?

Jaki naród?

Całość Psalmu 33,12 głosi:

Błogosławiony naród, którego Bogiem jest PAN,
lud, który On wybrał na swoje dziedzictwo!

Druga linijka definiuje pierwszą. Zatem błogosławionym narodem nie jest każdy naród, który wybiera Pana – to konkretny naród, który Pan wybrał. A jaki to naród? To potomstwo Abrahama, ci, których odkupił z niewoli w Egipcie, Jego lud przymierza – Izrael. Mojżesz powiedział im: „Ciebie bowiem wybrał PAN, Bóg twój, byś mu był ludem szczególnym spośród wszystkich narodów, które są na powierzchni ziemi” (Pwt 7,6).

W Nowym Testamencie Piotr odnosi ten język do żydowskich i pogańskich wierzących w Jezusa: „Wy zaś jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym” (1 P 2,9). Jeśli jakikolwiek „naród” dzisiaj może śpiewać Psalm 33 w jego pełnym znaczeniu, to jest to lud będący potomstwem Abrahama przez Chrystusa, odkupiony krwią Baranka i uczyniony Jego ludem w ramach nowego przymierza.

Stosowanie Psalmu 33,12 do Stanów Zjednoczonych to zamiana Izraela na Amerykę lub zrównanie Ameryki z Kościołem. To pomylenie pojęć przychodziło łatwo, gdy większość obywateli amerykańskich identyfikowała się jako chrześcijanie, a większość innych narodów integrowała Kościół i państwo.

W 1800 roku gubernator Massachusetts Caleb Strong wydał Proklamację Dnia Publicznego Dziękczynienia, wzywając ludzi, by prosili Boga o „promowanie ducha pracowitości, trzeźwości i oszczędności oraz wiary i praktykowania prawdziwej religii, aby [mogli] cieszyć się błogosławieństwem narodu, którego Bogiem jest Pan, i ludu, który On wybrał na własne dziedzictwo”. Czy to tylko błędna egzegeza? Czy modlenie się w ten sposób za nasz kraj jest złe?

Nie proszę was, abyście mniej modlili się za Amerykę. Proszę was, abyście kochali swój kraj jako podwójni obywatele – obcy i wygnańcy na ziemi, a obywatele nieba. Psalm 33 to hymn pochwalny dla Boga, który ma być śpiewany przez Jego odkupiony lud wszędzie tam, gdzie mu zaufali. Wierzący z „każdego pokolenia, języka, ludu i narodu” (Ap 5,9), to jest wasza pieśń!

Jakie błogosławieństwo?

Inna błędna interpretacja Psalmu 33,12 wiąże się ze słowem „błogosławiony”. Wielu zakłada, że obejmuje to takie rzeczy jak wolność, dobrobyt, bezpieczeństwo i siła.

Nie proszę was, abyście mniej modlili się za Amerykę. Proszę was, abyście kochali swój kraj jako podwójni obywatele – obcy i wygnańcy na ziemi, a obywatele nieba.

Te dobra często towarzyszą tym, którzy boją się Pana i należały do namacalnych błogosławieństw obiecanych Izraelowi, dopóki pozostawał Mu wierny. Jednak słowo „błogosławiony” w Psalmie 33 opisuje stan szczęścia lub rozkwitu, podobnie jak w Psalmie 1 czy Błogosławieństwach z Kazania na Górze Jezusa (Mt 5).

Dokładniej byłoby sparafrazować Psalm 33,12 jako radosne zawołanie, że życie jest dobre, gdy żyjemy z Bogiem. Nie chodzi tyle o rzeczy, które Bóg nam daje; chodzi o to, kim On jest i czego dla nas dokonuje.

Psalm 33 wzywa lud Boży do uwielbienia Go (ww. 1–3), ponieważ jest wszechmocnym Stwórcą, sprawiedliwym Władcą i kochającym Stróżem swojego przymierza (ww. 4–7). Tak jak Jego słowo powołało do istnienia cały wszechświat, On także „niweczy zamiary narodów” (ww. 8–11). Plany narodów spalają na panewce, podczas gdy plany Pana trwają wiecznie – a to obejmuje Jego zbawczy cel dla Jego ludu.

Dochodząc do punktu kulminacyjnego w wersecie 12, nie wolno nam sądzić, że możemy trzymać Boga w kieszeni jako talizman przynoszący szczęście. „Błogosławiony naród, którego Bogiem jest PAN” to radosne uznanie, że nasz Bóg jest za nami. Któż może być przeciwko nam?

Psalm powraca następnie do suwerenności Boga nad wszystkimi narodami. Ze swojego niebiańskiego tronu Pan patrzy na wszystkich ludzi, w tym na ich królów. Królowie ufają swoim wielkim armiom – wojownikom i koniom wojennym – ale nikt nie może ich ocalić (ww. 13–17). Pan patrzy też w inny sposób: Jego oko spoczywa na tych, którzy Mu ufają, i On ich ocali (ww. 18–19).

Niektórzy mogą zawężać to zbawienie jedynie do przebaczenia grzechów, ale myślę, że działa to w drugą stronę. Ponieważ Pan odkupuje nas swoją krwią, abyśmy byli Jego królestwem, zostaniemy podtrzymani pośród upadających królestw tego świata, aby pewnego dnia cieszyć się wolnością, dobrobytem, bezpieczeństwem i siłą na wieki, ponieważ będziemy z Nim. Błogosławieni!

Jaka nadzieja?

W grudniu 1862 roku Abraham Lincoln wygłosił swoje doroczne orędzie do Kongresu. Zakończył je wezwaniem do „ratowania naszego kraju”, który nazwał „ostatnią najlepszą nadzieją ziemi”. Niemal każdy amerykański prezydent od czasu Franklina D. Roosevelta powtarzał to zdanie.

Psalm 33 kończy się radosnymi sercami i większą nadzieją – w samym Panu (ww. 20–22). Czy wierzymy dzisiaj, że Chrystus jest „ostatnią najlepszą nadzieją ziemi”?

Nadzieją świata nie jest coraz potężniejsza Ameryka – jest nią nasz ostatecznie zwycięski Zbawiciel, który przynosi błogosławieństwo swojemu wybranemu ludowi.

Gdy Ameryka mierzy się z konfliktami zbrojnymi za granicą, rosnącym długiem narodowym, wskaźnikami urodzeń spadającymi poniżej poziomu zastępowalności i tysiącami zamykanych kościołów, łatwo o zniechęcenie w tej krainie, którą kochamy. Ale wierzący mogą nabrać otuchy, ponieważ nadzieją świata nie jest coraz potężniejsza Ameryka – jest nią nasz ostatecznie zwycięski Zbawiciel, który przynosi błogosławieństwo swojemu wybranemu ludowi.

Cieszę się, że Strong kontynuował swoją proklamację, nakłaniając obywateli Massachusetts do modlitwy o to, „aby pokojowe Królestwo Odkupiciela zapanowało powszechnie, bez rywalizacji i sprzeciwu”. To wierny lokalny wyraz skoncentrowanej na Chrystusie globalnej wizji, której potrzebujemy w tym roku, świętując 250-lecie Ameryki. Musimy się modlić, mówić innym o Jezusie i modlić się jeszcze więcej, wyczekując królestwa Chrystusa, kiedy Ojciec uczyni „narody [Jego] dziedzictwem, a krańce ziemi [Jego] posiadłością” (Ps 2,8).

Amerykańscy chrześcijanie, potrzebujemy radosnego uwielbienia i ufnych modlitw zanoszonych do naszego suwerennego Boga o postęp Ewangelii tutaj i wszędzie. Śpiewajmy Psalm 33.