Jeśli praca jest tak ważna, każdy chrześcijanin jest w nią zaangażowany i spędzamy na niej większość naszych godzin aktywności, to dlaczego Biblia w przeważającej mierze skupia się na kwestiach duszpasterskich i kościelnych? Znajdziemy w niej szczegółowe instrukcje dla starszych i diakonów, dotyczące tego, jak sprawować Wieczerzę Pańską i jak dbać o wdowy — a wszystko to jest dobre i ważne. Ale jeśli nasza praca jest tak istotna, dlaczego nie ma więcej fragmentów Pisma, które bezpośrednio się do niej odnoszą?

---

To (dobre) pytanie wydaje się zawierać w sobie głębsze pytanie: Jak Bóg chciałby, abym realizował swoją wiarę w codziennej pracy?

Gdy zwracamy się do Biblii, jednym z wyraźnych wzorców, jakie dostrzegam, jest brak gotowego scenariusza — rób to, rób tamto, a twoja praca uwielbi Boga. Brak bezpośrednich instrukcji *jest* instrukcją.

Praca nie jest jedyną dziedziną, która podpada pod tę kategorię. Niezależnie od tego, czy myślisz o tym, jak mieć dobre małżeństwo, jak wychowywać dzieci, jak dbać o swoje ciało czy jak podejmować decyzje, niewiele miejsc w Piśmie Świętym daje konkretne wytyczne. Ale jeśli spojrzysz na całość Pisma, zobaczysz wzorce i przykłady, które odpowiadają na te pytania — w tym na pytanie o pracę.

Z tej perspektywy chcę wyróżnić kilka miejsc, w których te wzorce się pojawiają, i zbadać, w jaki sposób są one bardziej pouczające niż zwykłe instrukcje.

Twoja praca teraz

Nie sposób przejść przez pierwszy rozdział Księgi Rodzaju, nie dostrzegając przebłysków tego, co Bóg zamierzył dla naszej pracy: „Potem Bóg im błogosławił i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię, i czyńcie ją sobie poddaną; i panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad wszelkimi zwierzętami, które się poruszają po ziemi” (1:28, BW).

Gdy przyglądamy się Staremu Testamentowi, wyłania się motyw podążający za tym nakazem stworzenia: Ludzie wykorzystują dary, które Bóg im dał, w miejscu i czasie, w którym ich umieścił.

Ludzie wykorzystują dary, które Bóg im dał, w miejscu i czasie, w którym ich umieścił.

Abraham, Jakub, Józef, Mojżesz, Becalel i Oholiab oraz „każdy mąż biegły w piśmie, któremu Pan nadał mądrość” (Wj 36:1) wykorzystują swoją pracę w konkretnym miejscu i czasie. Teść Mojżesza, Jetro, jest prawdopodobnie ojcem zarządzania organizacyjnego. Kapłani wykonują wszelkiego rodzaju czynności, od pomagania w walce z chorobami zakaźnymi po dbanie o to, by budynki były wznoszone zgodnie z zasadami. Oczywiście kapłaństwo to coś więcej, ale na pewno nie mniej.

Wyłania się wzorzec: Bóg daje ludziom możliwość wykorzystania ich darów dla dobra Jego królestwa i służby Jego ludowi. Kiedy wykonują codzienne zadania, takie jak pasienie owiec, prowadzenie więzienia czy szycie zasłon świątynnych, może się wydawać, że nie dokonuje się wielki postęp. Ale z tej perspektywy widzimy, że oni (i my) brali udział w znacznie większym dziele.

Cel pracy

Dalej w Starym Testamencie znajdujemy bardziej praktyczne wzorce dotyczące tego, jak myśleć o pracy, jej etapach i celu.

Nauczyciel (*Kohelet*) w Księdze Kaznodziei przedstawia bezkompromisowe, ale ostatecznie odkupieńcze spojrzenie na bolesne dylematy pracy i życia — bez Boga jest to marność i pogoń za wiatrem. Pory na wszystko w 3. rozdziale Księgi Kaznodziei malują obraz rytmów życia i pracy, które są niezbędne dla naszej skuteczności i rozkwitu. Księga Przysłów zawiera również wiele perełek mądrości, takich jak wskazówki dotyczące korzyści płynących z pilności (Prz 21:15), mądrego zarządzania zasobami (Prz 6:6-8) i celowości w działaniach zawodowych (Prz 16:3).

Można by wyciągnąć pojedynczy wątek z Księgi Kaznodziei i Przysłów jako instrukcję dotyczącą pracy, ale ich szerszy kontekst mówi o byciu rozważnym szafarzem wielu różnorodnych doświadczeń związanych z pracą jako całością.

Praca dla Chrystusa

Kolejny wzorzec wyłania się w Nowym Testamencie. Wczesny Kościół organizuje się, a apostołowie starają się udzielać duszpasterskich wskazówek nowo powstałym wspólnotom. Nieuchronnie pojawia się temat: „Jak powinniśmy żyć?”.

Paweł pisze do Kolosan: „Cokolwiek czynicie, czyńcie z serca jako dla Pana, a nie dla ludzi, wiedząc, że od Pana otrzymacie zapłatę dziedzictwa, gdyż Chrystusowi Panu służycie” (Kol 3:23–24, BW).

Paweł nie mówi: „Cokolwiek czynicie, z wyjątkiem pracy poza kościołem…”. Fraza „cokolwiek czynicie” jest wszechogarniająca. Twoja praca *jest* służbą Chrystusowi, bez względu na to, czym się zajmujesz. W innym miejscu Paweł mówi, aby pracować ciężko, ale nie dla samej pracy: „I żebyście gorliwie się starali prowadzić życie ciche, pilnować swoich spraw i pracować własnymi rękami, jak wam nakazaliśmy. Abyście uczciwie postępowali wobec tych, którzy są na zewnątrz, i abyście niczego nie potrzebowali” (1 Tes 4:11–12, BW).

Oto odpowiedź na pytania ze Starego Testamentu: Dlaczego wykonujemy tę pracę? Jakie ma znaczenie, czy robimy to dobrze?

Praca, którą dał nam Bóg, a która bez Niego jest marnością, ma przynosić chwałę Chrystusowi.

Chwała Chrystusowi

Nasza praca wielbi Chrystusa, ponieważ On jest naszym wzorem tego, co oznacza wypełnianie ostatecznego dzieła — dzieła zbawienia poprzez Jego śmierć i zmartwychwstanie. Autor Listu do Hebrajczyków podsumowuje to w ten sposób: „Biegnijmy wytrwale w wyścigu, który jest przed nami, patrząc na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary, który zamiast doznać radości, jaka była przed nim, wycierpiał krzyż, nie bacząc na hańbę, i usiadł po prawicy tronu Boga” (12:1–2, BW).

Fraza „cokolwiek czynicie” jest wszechogarniająca. Twoja praca *jest* służbą Chrystusowi, bez względu na to, czym się zajmujesz.

Jezus miał pracę do wykonania. Ciężką pracę. Ostateczną pracę. Pracę, której sami nigdy nie moglibyśmy wykonać. I wykonał ją z wytrwałością, patrząc na radość, która była przed Nim, i nagrodę zasiadania po prawicy Boga.

Nasza praca nie zbawia. Ale jako „sprawca i dokończyciel”, Jezus dał przykład w pełni i doskonale ukończonego dzieła. Możemy dążyć do wytrzymałości i wytrwałości w jakiejkolwiek pracy, którą wykonujemy, jeśli mamy Zbawiciela i wzór w zbawczym dziele Jezusa.

Nowa praca

Z Bożej łaski otrzymaliśmy pracę do wykonania. Brak instrukcji — gotowego scenariusza, programu czy przewodnika krok po kroku — jest dla nas wskazówką, że ogólne uświęcenie, do którego wzywa Biblia, odnosi się również do naszej pracy. Bądź opanowany. Nie kłam i nie oszukuj. Dawaj hojnie. Bądź łagodny, miłujący pokój, radosny.

Gdy nasze dusze stają się bardziej podobne do Jezusa, nasze życie się zmienia. Stajemy się lepszymi małżonkami, lepszymi przyjaciółmi, lepszymi dziećmi, lepszymi rodzicami — oraz lepszymi pracodawcami i pracownikami.

Bóg cię kocha i dba o to, jak przeżywasz swoje życie. W swojej pracy korzystaj ze swoich darów, pracuj najlepiej jak potrafisz, bądź wytrwały i oddawaj chwałę Bogu przez wszystkie dni swego marnością napełnionego życia (Koh 9:9).