Co przychodzi jak lew, a odchodzi jak baranek? Objawienie 5!

W wizji niebiańskiej sali tronowej apostoła Jana, płacze on rzewnymi łzami, ponieważ nikt nie jest godzien otworzyć zwoju zawierającego Boży plan ustanowienia Jego królestwa na ziemi (w. 4). Ale wtedy otrzymuje wiadomość, że Lew z pokolenia Judy jest zdolny otworzyć zwój (w. 5). Jednak Jan widzi Baranka, wyglądającego tak, jakby był zabity (w. 6).

Obraz zabitego baranka będzie znany większości czytelników Pisma Świętego. Przypomina on baranka paschalnego, a także słowa Jana Chrzciciela, gdy po raz pierwszy widzi Jezusa: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” (J 1,29). Skąd jednak pochodzi obraz Lwa z pokolenia Judy? Odpowiedź kryje się w mało znanym, lecz zdumiewającym fragmencie pierwszej księgi Biblii: Rodzaju 49,8–12.

Zatrzymajmy się na chwilę, aby zrozumieć pochodzenie Lwa z Judy i zobaczyć, jak biblijna historia osiąga swój punkt kulminacyjny w Jezusie Chrystusie.

Co wydarzy się w dniach przyszłych?

Gdy Jakub ma umrzeć, zwołuje swoich synów i mówi: „Zbierzcie się, abym wam mógł oznajmić, co was spotka w czasach późniejszych” (Rdz 49,1, BT). Jakub mówi proroczo, dając wgląd w Boże wypełnienie obietnicy błogosławieństwa wszystkich rodzin ziemi poprzez potomstwo Abrahama. Jest to główny temat Księgi Rodzaju, więc proroctwo Jakuba ma istotne znaczenie dla rozwijającej się historii Pisma Świętego.

Gdy Jakub zaczyna prorokować, gani Rubena (ww. 3–4) za akt nieposłuszeństwa (zob. 35,22) i ostro krytykuje Symeona oraz Lewiego (49,5–7) za akt przemocy (zob. Rdz 34).

Możemy sobie tylko wyobrazić, co myśli Juda, gdy ojciec wywołuje jego imię. Juda ma własną mroczną przeszłość. Porzucił swoich braci i ożenił się z Kananejką (38,1–2). Potem spał ze swoją synową, gdy ta przebrała się za nierządnicę (ww. 13–19). Później Juda okazał upamiętanie, biorąc odpowiedzialność za swojego młodszego brata, Beniamina (44,18–34). Mimo to Juda ma powody do obaw o reakcję ojca. Ale jeśli spodziewa się, że ojciec go potępi, tak jak zrobił to wobec pierwszych trzech synów, Juda przeżyje niespodziankę.

Słowa Jakuba do Judy

Jakub rozpoczął swoje słowa do Judy, którego imię oznacza „chwałę”, mówiąc, że „bracia będą go sławić”, że zatryumfuje nad swoimi wrogami i że „synowie jego ojca będą mu oddawać pokłon” (49,8). Ten ostatni szczegół jest zaskakujący, biorąc pod uwagę, że synowie Jakuba wcześniej kłaniali się Józefowi (42,6; 43,26, 28).

Następnie Jakub używa serii obrazów, aby porównać Judę do groźnego lwa, który chwyta swą zdobycz, wraca do swej jaskini i wyzywa każdego, kto odważyłby się go niepokoić:

Judo, młody lwie, na zdobyczy wzrosłeś, mój synu;
    jak lew czai się i kładzie,
jak lwica — kto go spłoszy? (49,9, BT)

To przygotowuje grunt pod spektakularne stwierdzenie — takie, którego Juda nie mógł w pełni pojąć. W wersecie 10 Jakub mówi:

Nie zostanie odjęte berło od Judy,
    ani laska pasterska spośród kolan jego,
aż przyjdzie ten, do którego ono należy
    i zdobędzie posłuch u narodów. (BT)

Berło i laska pasterska są symbolami władzy królewskiej. Zatem Juda jest źródłem dynastii — linii królów. Słowa „aż przyjdzie ten, do którego ono należy” tłumaczą hebrajskie wyrażenie shiloh. Tłumacze różnią się co do jego znaczenia.

Jeśli spodziewa się, że ojciec go potępi, tak jak zrobił to wobec pierwszych trzech synów, Juda przeżyje niespodziankę.

Odnosi się ono albo do miasta Szilo, albo do daniny przynoszonej temu władcy-królowi, albo do przyjścia Tego, do którego należą berło i laska. Niezależnie od tego, która opcja jest najlepsza, werset 10 od dawna rozumiany jest jako proroctwo mesjańskie. Wniosek ten sięga aż po Komentarze do Księgi Rodzaju odkryte w Zwojach znad Morza Martwego.

Wreszcie, Jakub kończy swoje proroctwo opisując skutki rządów tego władcy z linii Judy. Werset 11 odzwierciedla nadzwyczajny dobrobyt. Zazwyczaj żaden mądry król nie przywiązywałby swoich zwierząt do winorośli i gałęzi, gdzie mogłyby zjeść owoce. Nie prałby też szat w drogim winie — tak samo jak nikt nie wyrzucałby zużytej gumy do żucia w stuzłotowy banknot zamiast w chusteczkę. Obrazy w wersecie 12 — oczy ciemniejsze od wina i zęby bielsze od mleka — mówią albo o pięknie tego władcy, albo o skutkach dobrobytu.

Proroctwo Jakuba zapowiada więc króla z linii Judy, którego rządy będą nadzwyczaj potężne i dostatnie.

Lew i zwój

Chociaż w Nowym Testamencie znajdują się subtelne nawiązania do tego mesjańskiego proroctwa (np. Mt 21,2; Rz 15,18; Hbr 7,14), nie jest ono bezpośrednio przywoływane aż do ostatniej księgi Biblii. Jak wspomniano wcześniej, apostoł Jan płacze na myśl, że nikt nie jest godzien otworzyć zwoju, a tym samym uruchomić Bożego planu wymierzenia sądu i przyniesienia zbawienia światu (Ap 5,1–4).

Proroctwo Jakuba zapowiada króla z linii Judy, którego rządy będą nadzwyczaj potężne i dostatnie.

Lecz w wielkim odwróceniu losu jeden ze starców mówi do Jana: „Przestań płakać! Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida, tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci” (w. 5, BT). Wielki Król-Lew przybył!

Wtedy, równie szybko, jak pojawia się potężny Lew, obraz zmienia się w zabitego Baranka, co wskazuje, że tryumf Mesjasza wynika z Jego ofiarnej śmierci.

Proroctwo z Księgi Rodzaju 49,8–12 i jego wypełnienie w Objawieniu 5,1–5 upewniają nas, że Boży Mesjasz zatryumfuje — nawet gdy obietnica wydaje się uśpiona lub mało prawdopodobna do zrealizowania. Boży plan przyniesienia błogosławieństwa wszystkim rodzinom ziemi poprzez potomstwo Abrahama został wstępnie wypełniony i zostanie całkowicie zrealizowany przy powtórnym przyjściu. Posługując się słowami C. S. Lewisa: „Aslan jest w ruchu!”