Pewnego ranka, niedługo po tym, jak ukończyłam seminarium i pracowałam w służbie kobiet w kościele, przypadkiem usłyszałam, jak jedna z liderek grup podczas studium biblijnego cytuje kobietę, która nie nauczała zdrowej nauki. Pamiętam, że czułam niepokój związany z tym, co powinnam zrobić. Ostatecznie wzięłam tę kobietę na bok, aby powiedzieć jej, co wiem o nauczaniu tamtej osoby, i na szczęście liderka zareagowała z łaską i pokorą.

Chociaż takich sytuacji nie było zbyt wiele, od czasu do czasu musiałam wyjaśniać kobietom, dlaczego daną książkę należy czytać z ostrożnością lub dlaczego nie powinno się korzystać z określonego studium biblijnego, ponieważ poglądy autorki nie są zgodne ze zdrową nauką głoszoną przez pastorów i starszych naszego kościoła.

W obliczu rosnącego wpływu mediów społecznościowych na kobiety – gdzie każdy może podawać się za nauczyciela Biblii lub lidera służby kobiet bez odpowiedniego przygotowania czy weryfikacji – nie możemy przecenić znaczenia nauczania zdrowej doktryny. Wyposaża ona kobiety do rozpoznawania błędnych nauk, gdy się z nimi zetkną.

Sześć ważnych prawd

Choć wielu nauczycieli biblijnych i liderów małych grup chętnie przyznaje, że nauczanie zdrowej doktryny jest ważne, mogą mieć trudności z zdefiniowaniem tego, czym ona jest. Fundamentem jest oczywiście to, że nasza doktryna wywodzi się z 66 ksiąg Biblii. Pismo Święte zawiera wszystko, co musimy wiedzieć i czego musimy nauczać o Bogu.

Choć wielu nauczycieli biblijnych i liderów małych grup chętnie przyznaje, że nauczanie zdrowej doktryny jest ważne, mogą mieć trudności z zdefiniowaniem tego, czym ona jest.

Inne zasoby skoncentrowane na ewangelii, takie jak dobre książki teologiczne, są ważne i pomocne, ale przede wszystkim nasza doktryna musi być zgodna z tym, czego naucza Biblia.

Jednak Biblia naucza wielu prawd. Które z nich powinny zostać uwzględnione, gdy staramy się dać kobietom fundament zdrowej nauki? Oto sześć z nich.

1. Bóg jest Stwórcą i Odkupicielem.

Musimy uznać, że trójjedyny Bóg jest Stwórcą ludzkości i Odkupicielem wybranych. On suwerennie panuje nad wszystkim, realizując swoje cele i plany dokładnie tak, jak je postanowił. On sam jest Stwórcą, Zbawicielem i Królem, któremu należy się cała chwała na wieki.

2. Ludzkość jest grzeszna i stanie przed sądem.

Musimy rozumieć, że „wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej” (Rzym. 3:23). Dla tych, którzy są „ludźmi kłótliwymi i prawdzie nieposłusznymi, a oddanymi nieprawości, przyjdzie gniew i pomsta” w dniu sądu Bożego (2:8). Cały świat zostanie „pociągnięty do odpowiedzialności przed Bogiem”, a „z uczynków zakonu żaden człowiek nie będzie usprawiedliwiony w oczach jego” (3:19–20).

3. Istnieje tylko jedna droga zbawienia.

Musimy nauczać, że istnieje tylko jedna droga zbawienia. „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który siebie samego wydał na okup za wszystkich” (1 Tym. 2:5–6). Jezus twierdzi: „Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie” (Jana 14:6). Wszyscy ci, którzy upamiętają się ze swoich grzechów i zaufają wyłącznie Chrystusowi w kwestii swojego zbawienia, zostają aktem wolnej łaski Bożej usprawiedliwieni i adoptowani. Są oni również, poprzez dzieło wolnej łaski Bożej, uświęcani. To dzieło uświęcenia w życiu wierzącego wydaje dobre uczynki jako świadectwo darmowej, zbawczej łaski Bożej.

4. Kościół jest niezbędny.

Mamy potwierdzać znaczenie Kościoła, zarówno powszechnego, jak i lokalnego. Mamy uznawać, że to Chrystus buduje swój Kościół (Mat. 16:18) i być posłusznymi Jego nakazowi, aby „czynić uczniami wszystkie narody” (28:19). Nie wolno nam zaniedbywać wspólnego uwielbienia w Dzień Pański, lecz mamy gromadzić się, by czcić Pana i zachęcać się nawzajem (Hebr. 10:25). Mamy używać naszych darów „dla budowania ciała Chrystusowego”, „głosząc prawdę w miłości” (Efez. 4:12, 15). Mamy też uczestniczyć w sakramentach chrztu i Wieczerzy Pańskiej, zgodnie z ustanowieniem Pana.

5. Jesteśmy powołani do pobożnego życia.

Mamy nauczać o znaczeniu prowadzenia „cichego i spokojnego życia we wszelkiej pobożności i godności” (1 Tym. 2:2), szczególnie jeśli chodzi o życie chrześcijańskie w tym świecie. Mamy zanosić „prośby, modlitwy, błagania, dziękczynienia… za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich sprawujących władzę” (w. 1–2). Nie mamy plotkować ani oczerniać naszych liderów, nawet jeśli nie prowadzą oni ani nie żyją zgodnie z Pismem, lecz zamiast tego mamy mówić o nich z szacunkiem i modlić się, aby Bóg darował im upamiętanie, dał im mądrość i pozwolił im przewodzić w prawości.

6. Chrystus powróci.

Mamy utwierdzać prawdę o tym, że Pan powróci, aby sądzić żywych i umarłych. Wszyscy ci, „którzy Boga nie znają i… nie są posłuszni ewangelii Pana naszego Jezusa… poniosą karę: wieczne zatracenie” (2 Tes. 1:8–9). Jednak wszyscy ci, którzy znają Boga i są posłuszni ewangelii Pana Jezusa Chrystusa, odziedziczą nowe Jeruzalem i będą z Panem na zawsze (Obj. 21:1–22:5). Dlatego całe życie ma być przeżywane dla chwały Bożej i w radosnym oczekiwaniu na powrót Chrystusa.

Musimy nauczać, że istnieje tylko jedna droga zbawienia.

Nauczanie zdrowej doktryny w naszych służbach kobiecych jest kluczowe. Całe życie jest przygotowaniem na dzień, w którym w końcu ujrzymy naszego ukochanego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. On zasługuje na naszą najwyższą cześć i uwielbienie, dlatego powinniśmy poświęcić jak najwięcej czasu i uwagi na zrozumienie głębi doktryn objawionych nam w Jego Słowie.

Wtedy poznamy Go głębiej i przyniesiemy większą chwałę naszemu Panu i Królowi. Rozpoznamy fałszywe nauczanie, gdy się z nim zetkniemy. I będziemy właściwie przekazywać następnemu pokoleniu, kim jest Chrystus i co uczynił, aby i oni mogli pogłębić swoje uwielbienie i wznosić głosy w chwale.