Przez miesiące moje zaburzenia odżywiania zakłócały Komunię.

Siedziałam w ławce, po cichu próbując obliczyć, jak włączyć kalorie z chleba i kielicha do mojej coraz bardziej restrykcyjnej diety, która w rzeczywistości spełniała zadanie, jakie jej wyznaczyłam. Lecz w miarę jak moje ciało marniało, kurczyła się też moja zdolność do radości, wspólnoty i budowania znaczących relacji.

Prawdopodobnie w waszym zborze jest dzisiaj ktoś taki jak ja. Szacuje się, że 28,8 miliona Amerykanów, czyli około 8 procent populacji, doświadczy w ciągu swojego życia zaburzeń odżywiania, a jeszcze większa liczba doświadcza objawów, ale nie zostaje zdiagnozowana. Pomimo ich powszechności i powagi, zmagania te często pozostają ukryte i niedostrzeżone, zwłaszcza w kościele.

Gdy przechodziłam przez ten trudny czas, przyjaciółka zauważyła to, czego nie mogłam już ukryć. To, co nastąpiło później, to okres, w którym mój kościół zaangażował się w pomoc, co ostatecznie przekształciło moją relację z samą sobą, pogłębiło moją więź z lokalną wspólnotą i przybliżyło mnie do Pana.

Oto cztery praktyczne sposoby, w jakie kościół może wspierać osoby żyjące z zaburzeniami odżywiania.

1. Praktykujcie gościnność.

W kulturze naznaczonej przez odcieleśnioną cyfrową samotność i izolację potęgowaną przez ekrany, kościół może oferować gościnność i troskę poprzez zwyczajne praktyki wspólnego życia. To namacalny sposób, w jaki chrześcijanie mogą aktywnie uczestniczyć we wspólnocie, do której zostaliśmy stworzeni. Zaburzenia odżywiania zniekształcają relacje ludzi z ich własnymi ciałami, a także mogą sprawiać, że zwyczajne doświadczenia, takie jak wspólny posiłek, stają się skomplikowane i przytłaczające.

Gościnność może oznaczać zaproszenie osoby walczącej z zaburzeniami odżywiania na posiłek, nie zwracanie uwagi na to, co (lub jak powoli) je, oraz oferowanie stałej obecności bez poddawania kogoś ocenie.

W kulturze naznaczonej przez odcieleśnioną cyfrową samotność i izolację potęgowaną przez ekrany, kościół może oferować gościnność i troskę poprzez zwyczajne rytmy wspólnego życia.

Przez miesiące gromadziłam się z przyjaciółmi przy stołach, na uroczystościach urodzinowych i podczas niespodziewanych burz śnieżnych, na nowo ucząc się, co oznacza cieszenie się zarówno jedzeniem, jak i pełnią życia w Chrystusie.

Taka wizja gościnności wykracza poza zwykłe podejmowanie gości czy organizowanie wydarzeń; wiąże się ona z przyjęciem postawy budowania głębokich więzi i wspólnego życia, nawet pośród trudnych i skomplikowanych spraw. To używanie ciał, które dał nam Bóg, by aktywnie troszczyć się o inną ucieleśnioną osobę i być z nią obecnym. My, którzy wiemy, że „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,14), jesteśmy w wyjątkowy sposób przygotowani do oferowania troski, która nie jest tylko wypowiadana, ale przeżywana.

2. Przeciwstawiajcie wstydowi prawdę.

Zaburzenia odżywiania żywią się wstydem, rozwijają się w tajemnicy i są podtrzymywane przez pogardę do samego siebie. Cierpiący często gardzą swoim ciałem, brakiem kontroli lub dostrzeganym niepowodzeniem w sprostaniu oczekiwaniom.

Po upadku człowieka Adam i Ewa z bycia „nagimi i… nie wstydzącymi się” (Rdz 2,25) przeszli do odczuwania potrzeby zakrycia się, ukrycia i wycofania z relacji (Rdz 3,7–13). Wstyd nie jest jedynie wewnętrznym doświadczeniem emocjonalnym, ale zakłóceniem relacyjnej więzi z Bogiem i innymi.

Antidotum na wstyd nie jest doskonałość. Nie żyjemy już w świecie sprzed upadku. Ale Bóg daje nam inną drogę wyjścia ze wstydu: bycie w pełni znanym i wciąż w pełni kochanym. Jedynie Ewangelia Chrystusa może zaoferować ten niezwykły dar. „Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł” (Rz 5,8).

Kościół może również okazywać tę miłość. Moja wspólnota kościelna uczestniczyła zarówno w triumfach, jak i niepewnościach powrotu do zdrowia – od świętowania odwagi potrzebnej do ponownego zjedzenia burgera, po wspólny śmiech, gdy dowiedziałam się, że orzo to makaron, a nie ryż, jak długo zakładałam.

Jak napisał Tim Keller w Małżeństwie:

Być w pełni znanym i prawdziwie kochanym to, cóż, bardzo przypomina bycie kochanym przez Boga. Jest to nam potrzebne bardziej niż cokolwiek innego. Wyzwala nas to z udawania… i umacnia na każdą trudność, jaką może przynieść życie.

Dodałabym to: Uwalnia nas to od wstydu, który daje siłę zaburzeniom odżywiania.

3. Zwiększajcie wiedzę na temat zdrowia psychicznego wśród liderów kościoła.

Dla wielu doświadczających zmagań ze zdrowiem psychicznym, takich jak zaburzenia odżywiania, kościół nie jest ostatnią deską ratunku. Jest pierwszą. Jedno z badań sugeruje, że około 25 procent osób z zaburzeniami psychicznymi szukało pomocy najpierw u duchownego – to więcej niż u tych, którzy szukali początkowej pomocy u psychiatry czy lekarza.

Bóg daje nam inną drogę wyjścia ze wstydu: bycie w pełni znanym i wciąż w pełni kochanym.

Niestety, wielu liderów kościoła nie wie, jak zareagować na takie informacje. Troska płynąca z dobrych intencji kierownictwa może nie oddawać głębi lub złożoności tego, z czym mogą mierzyć się poszczególne osoby.

Pastorzy i inni liderzy kościoła mogą zwiększyć swoją wiedzę na temat zdrowia psychicznego poprzez podstawową edukację, współpracę ze specjalistami i dążenie do uczenia się z doświadczeń tych, którym służą. Powinni również szukać innych osób z doświadczeniem zawodowym lub życiowym w zakresie zaburzeń odżywiania, być może łącząc je z osobą w kościele, która zmaga się z tym problemem. Osoby z zaburzeniami odżywiania często potrzebują profesjonalnej pomocy medycznej i psychologicznej obok wsparcia kościoła. Liderzy kościoła powinni być przygotowani do udzielania rekomendacji i zachęcania do tego rodzaju profesjonalnej pomocy, oprócz własnego poradnictwa i opieki.

4. Zaangażujcie się na dłuższą metę.

Powrót do zdrowia po zaburzeniach odżywiania rzadko jest szybki lub liniowy; przeciętna osoba potrzebuje kilku lat na znaczący lub trwały powrót do zdrowia. Ale świadomi chrześcijanie znają smak niezwykłej głębi Bożej cierpliwości. Każdego dnia zmagamy się z naszym ciałem, często ulegając pokusom, z którymi walczymy od lat, a mimo to Bogu nigdy nie kończą się nowe miłosierdzia.

Ci, którzy otrzymali tak cudowną i cierpliwą łaskę od Boga, są wezwani do okazywania jej sobie nawzajem – do bycia cierpliwymi, znoszenia jedni drugich w miłości (Ef 4,2).

Bóg może użyć Twojego kościoła do zmieniania życia

Jako lud Chrystusa możemy Go odzwierciedlać, troszcząc się o cierpiących – dostrzegając niewidoczny ból i odpowiadając miłością, mądrością, współczuciem i wytrwałością w długotrwałym dziele odnowy.

Kiedyś w kościele wykonywałam obliczenia w pamięci, próbując poradzić sobie ze zmaganiem, którego nikt nie widział. Nie jestem jedyną osobą, która tam siedziała, licząc kalorie w chlebie i kielichu, unikając pizzy na spotkaniach członkowskich lub wymykając się przed przerwą na kawę w obawie, że ktoś zapyta: „Jak się masz?”.

Jednak troska ze strony mojej wspólnoty kościelnej podczas tych zmagań zmieniła moje życie, wciągając mnie w głębszą, bogatszą relację z Chrystusem. Modlę się, aby dla osób zmagających się z zaburzeniami odżywiania w waszym zborze to również było ich świadectwo.