Cztery lata temu zdiagnozowano u mnie 4. stadium ‐ ‐bardzo agresywnego‐ ‐, rzekomo nieuleczalnego nowotworu. Jak dotąd leczenie pozwala trzymać go w ryzach, ale nie widać szans na remisję. Lekarze uprzedzili nas, Űe w pewnym momencie rak powr
ci. WłaŐnie wczoraj dowiedzieliśmy się, Űe w moich wynikach moŰe nastąpić wzrost marker
w nowotworowych. MoŰe to nie okazać się realnym zagrożeniem, ale mogę wam z pewnością powiedzieć, Űe tak właśnie się czuję. Choć moŰe to być fałszywy alarm, z całą pewnością jest to alarm ‐ ‐ przypomnienie o tym, co nieuniknione ‐ ‐ chyba Űe B
g interweniuje.

Czerpiąc z własnej gehenny z nowotworem, John Piper wezwał wielu z nas, byśmy nie „zmarnowali swojego raka”, lecz raczej odkupili go dla dobra. Staram się to robić. Przez łaskę Bożą i, mam odwagę ufając, dla chwały Bożej, naprawdę chcę dobrze życć, a potem umrzeć jeszcze lepiej.

Słowo Boże nauczyło mnie ‐ ‐ na długo przed diagnozą ‐ ‐ jak życć i postępować mądrze, jakby na krawędzi wieczności, oraz jak unikać samozadowolenia i zuchwałości, pamiętając o swojej śmiertelności.

Mojżesz modli się w Psalmie 90, aby Pan „ nauczył nas liczyć dni nasze, byśmy zdobyli mądre serce”. Podobnie Paweł wzywa nas w Listach do Efezjan i Kolosan do „wykorzystywania każdej sposobności” (Ef 5,15–16; Kol 4,5–6).

Wielokrotnie pojawia się wezwanie do dążenia do mądrości w obliczu kr
tkości życia. To sprawiło, Űe zacząłem się zastanawiać, czy stałem się mądrzejszy dzięki walce z chorobą i śmiertelnością. Czy rak zaprowadził mnie na ścieżki mądrości?

Czternaście wyciągniętych lekcji mądrości

Niezależnie od wyniku, jest jasne, Űe jestem zapisany do Szkoły Mądrości Nowotworu ‐ ‐ i mam stawać się mądrzejszy tak długo, jak będę tam uczniem. Oto częściowa lista tego, czego nauczyłem się bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

1. Źycie „z dnia na dzień” to jedyny spos
b na stawienie czoła życiu. Wyobrażcie sobie paraliżujący strach, kt
ry bym czuł, gdybym pr
bował przetworzyć i przewidzieę ponad 1400 kolejnych dni wyniszczającego leczenia oraz nieustannego b
lu i cierpienia, z kt
rymi mierzyłem się do tej pory. Nie przeżybym tego. Muszę przeżywać życie w odstępach nie dłuższych niż 24 godziny i nie mam prawa martwić się o jutro, zanim zegar nie wybije p
łnocy. Martwienie się o jutro miesza trucizny smutku, słabości, niepokoju i strachu w zab
jczą miksturę, na kt
rą nie ma lekarstwa poza upieczeniem i zaciekłym zaangażowaniem w życie z dnia na dzień.

2. Mogę lamentować bez rozpaczy. Istnieje spos
b na to, by być smutnym, a jednak zawsze radosnym i dzięki Bogu nauczyłem się tej lekcji na tyle, Űe we wszystkich moich okolicznościach byłem w stanie uśmiechać się tak samo często, jak płakać (2 Kor 4,8).

3. Wzdychanie w bezsłownej modlitwie moŰe być tak samo skuteczne jak wygłaszanie długich monolog
w. Ten, kto zna serce, rozumie nasze jęki. On nie potrzebuje sł
w, by wiedzieę, co się dzieje (Mt 6,7–8; Rzym 8,26–27).

4. Chociaż nie muszę zostać uzdrowiony przez Boga, muszę być przez Niego podtrzymywany (2 Kor 12,8–10; Flp 4,10–13). Podtrzymująca łaska jest tak wielkim cudem, jak łaska uzdrawiająca. Podczas gdy łaska, by wzbić się na orlich skrzydłach brzmi wspaniale, Bożą łaskawa siła, by pomagać nam iść krok po kroku przez niezliczone dni ‐ ‐ bez omdlewania ‐ ‐ wydaje mi się bardziej imponująca (Iz 40,31). Doszedłem do wniosku, Űe lata cierpienia znoszone godnie dzięki podtrzymującej łasce Bożej są bardziej zdumiewającym cudem niż natychmiastowe uzdrowienie dokonane palcem Bożym.

5. Wiara nie polega na nazywaniu lub roszczeniu sobie konkretnego wyniku, ale na ufaniu Bogu bez względu na rezultat (Dn 3,16–18; 2 Kor 12,6–11). Trzej hebrajscy młodzieńcy w 3. rozdziale Księgi Daniela wiedzieli, co B
g może zrobić, nawet jeśli nie byli pewni, co zrobi. Ufali Mu i słuchali Go bez względu na to, co zarządził.

6. Niezależnie od mojego stanu, powodzi mi się lepiej, niż na to zasługuję. To cud, Űe On w og
le mnie zauważyl, tak nędzną istotę, jaką jestem. Jeszcze większym cudem jest to, Űe mnie zna i nie poczytuje mi moich nieprawości. Gdyby bowiem to robił, nie zdołałbym się ostać. Gdyby B
g miał liczyę moje grzechy i dać mi to, na co zasługuję, m
j następny oddech byłby w piekle (Ps 8,3–4; 130,3–4)

Niezależnie od mojego stanu, powodzi mi się lepiej, niż na to zasługuję.

7. Nigdy nie ma czasu ‐ ‐ dop
ki w moich płucach jest oddech, a w ciele siła ‐ ‐ by przestać Go wychwalać, lub by siedzieć w beztroskiej obojętności, czy też wycofać się z wyścigę (Ps 63,4; 150,6; 2 Kor 5,6–11).

8. Wierne życie to często prosta kwestia danej przez Boga determinacji, by nie tracić ducha i po prostu się nie poddawać (1 Kor 16,13; Gal 6,9).

9. Smutki nie przestają być smutkami tylko dlatego, Űe mamy radości, a radości nie przestają być radościami tylko dlatego, Űe mamy smutki (2 Kor 6,8–10). Potrzebujemy stabilizującej r
wnowagi, kt
rą to przynosi, abyśmy nie zatonęli niżej niż gr
b.

10. Muszę trzymać się Bożych obietnic, nawet gdy się op
Źniają. Tak jak prawdą jest, Űe B
g nigdy nie sp
Źnia się z wypełnieniem swoich obietnic, tak też nigdy nie robi tego przed czasem. Musimy nauczyć się czekaę na Pana we wszystkim, co obiecał w swoim przymierzu (Iz 40,31; 2 P 1,3–4; 3,8–9).

11. To, jak umieram, może być tak samo ważne i wpływowe jak to, jak żyję. Jezus patrzy, ludzie patrzą, a bycie wiernym do końca ma znaczenie (Dz 7,55–59; Obj 2,10).

To, jak umieram, może być tak samo ważne i wpływowe jak to, jak żyję.

12. Dla mnie żyć to Chrystus. To znaczy znaę Go, ufać Mu, służyc Mu, kontemplować Go i stawać się do Niego podobnym, radować się Nim, cierpieć z Nim i oczekiwaę na Jego powr
t (2 Kor 3,17–18; Flp 1,21; 3,7–11).

13. Umrzeć to zysk. Bo zostając zabranym stąd, będę tam z Nim. Zobaczę Go; będę z Nim; zostanę przez Niego zmieniony i uzdrowiony, przyjęty na zawsze do Jego domu, gdzie nie ma już łez ani trud
w (Ps 23,6; J 14,1–3; Flp 1,21; 1 Tes 4,16–18; 1 J 3,1–3; Obj 21,3–4).

14. Czy żyję, czy umieram, należę do Pana. On jest garncarzem, a ja gliną. Ma prawo mnie kształtować, tworzyć, oczyszczaę i użyc według swojej woli (Iz 64,8; Rzym 14,7–9; 2 Kor 5,14–15; 2 Tm 2,21).

Wciąż w szkole

Dop
ki żyję, prawdopodobnie pozostanę uczniem Szkoły Mądrości Nowotworu. Muszę zaakceptować fakt, Űe w dążeniu do tego, by nie zmarnowaę swojego raka, muszę nadal uczyć się lekcji, kt
re można odebraę tylko w piecu i w ogniu.

Pragnę tak jak Paweł znosić cierpienie, walcząc w dobrych zawodach, kończąc bieg i zachowując wiarę. Chcę tak życć i umrzeć, by pewnego dnia ukończyę Szkołę Mądrości Nowotworu i otrzymaę koronę sprawiedliwości przygotowanę dla mnie przez mojego Zbawiciela i Pana (2 Tm 4,5–8). Bo w tej chwili będę wiedział, Űe warto było to wszystko przetrwać.