„Jak długo jeszcze, PANIE? … Wylej swój gniew. … Niech na naszych oczach przed obliczem narodów dokona się pomsta za przelaną krew Twoich sług!” (Ps 79,5–6.10). Czytając Psalmy i natrafiając na Psalm 79, nie sposób nie zastanawiać się, co począć z tą brzmiącą bardzo starotestamentowo modlitwą. Z pewnością Asaf potrzebował edukacji w zakresie Ewangelii, prawda?

Objawienie 6,9–10 opisuje męczenników w niebie, którzy zostali zabici za świadectwo o Ewangelii, i wkłada Psalm 79 w ich usta: „Władco święty i prawdziwy, jak długo jeszcze nie będziesz sądził i wymierzał za krew naszą kary tym, co mieszkają na ziemi?”

Uczeni zgadzają się, że modlitwa z Psalmu 79 jest prawdopodobnym tłem dla modlitwy męczenników, co pogłębia nasze postrzeganie go jako modlitwy za Kościół. Jest to modlitwa Kościoła prześladowanego i za ten Kościół. Stojąc u ich boku, mamy boskie upoważnienie, by modlić się Psalmem 79 w ich imieniu.

Trevor Laurence wyjaśnia: „Prośba o pomstę z Obj 6,9–10 stanowi model dla nieustannej modlitwy ciała Chrystusa na ziemi”. Zamiast być sprzecznym z etyką Nowego Testamentu, Psalm 79 zasila tęsknotę Kościoła za naprawieniem wszelkiego zła.

Mimo to możesz się zastanawiać: Jak mogę podjąć taki psalm w modlitwie za moich prześladowanych braci i siostry, nie popadając w mściwą wściekłość i chęć odwetu? Na szczęście Psalm 79 dostarcza wytycznych potrzebnych do odpowiedzi na to pytanie.

Módl się w odpowiedzi na straszliwą niesprawiedliwość

Wersety 1–4 katalogują okropności, jakich lud Boży doświadczył z rąk Babilończyków, którzy zniszczyli ich świątynię: zbezcześcili święte miejsce Boga, wydali ciała wiernych sług Bożych na żer zwierzętom ziemi, wylewali ich krew jak wodę i odmawiali im godnego pochówku, czyniąc z ludu Bożego przedmiot drwin sąsiadów. Psalm 79 nie jest modlitwą w odpowiedzi na błahe skargi, lecz zrodził się z potwornego zła.

Psalm 79 nie jest modlitwą w odpowiedzi na błahe skargi, lecz zrodził się z potwornego zła.

Ma to dwie implikacje. Po pierwsze, modlitwy te nie dają nam przyzwolenia na wypraszanie takich rzeczy przeciwko komukolwiek. Po drugie, jeśli sprzeciwiamy się takim modlitwom, rzucają nam one wyzwanie, byśmy zapytali siebie, czy kiedykolwiek stawiliśmy czoła choćby ułamkowi dręczącego zła, które zrodziło tę modlitwę.

Jak twierdzi Jamie Grant: „Być może nasza niechęć do przyswajania psalmów o nieprzyjaźni wynika z komfortu naszego życia”. Gdybyśmy znali rodzaj grozy, o której mówi Psalm 79 (a której nasi prześladowani bracia i siostry doświadczają codziennie), być może nie odrzucalibyśmy tych psalmów tak szybko.

Módl się o chwałę Bożą

Ponieważ psalmy takie jak ten są odpowiedzią na zło, u swej podstawy dotyczą one chwały Bożej. Widzimy to w Psalmie 79,6, gdzie odmowa narodów, by wzywać imię Boże, jest motywem wołania Asafa. Podobnie werset 9 przywołuje chwałę imienia Bożego i „wzgląd na Jego imię” jako uzasadnienie prośby skierowanej do Boga. A werset 10 wyraża niepokój o to, że obecnie obserwujące narody mówią: „Gdzie jest ich Bóg?”.

Zatem Asaf prosi, aby Boża sprawiedliwość stała się znana wśród narodów (w. 10) i aby lud Boży mógł Go za to chwalić (w. 13). Chwała Boża jest ostatecznym celem psalmów złorzeczących. Lub jak mówi James Hamilton: „Chwała Boża w zbawieniu poprzez sąd jest centrum teologii Psalmów”. To samo dotyczy psalmów złorzeczących, takich jak Psalm 79. Ich nadrzędnym pragnieniem jest: „Święć się imię Twoje”.

Módl się z postawą pokory

Psalmy złorzeczące nie są odmawiane w duchu samousprawiedliwienia; ci, którzy się nimi modlą, rozumieją swoją potrzebę Bożej łaski. Modlą się o sprawiedliwość z postawy pokory, wyznając, że ten sąd jest tym, na co oni sami również zasługują poza łaską Bożą (ww. 8–9).

Nie różni się to od modlitwy wdowy o sprawiedliwość z Ewangelii Łukasza 18,1–8, połączonej z przypowieścią o faryzeuszu i celniku w wersetach 9–14.

Modlimy się o sprawiedliwość, ale robimy to jako przebaczeni grzesznicy. Drugą prośbę Modlitwy Pańskiej („Przyjdź Królestwo Twoje”) wypowiadamy, mając na uwadze także piątą prośbę („Odpuść nam nasze winy”).

Módl się z pragnieniem upamiętania

Jeśli Bóg mógł odwrócić swój gniew od pokutujących grzeszników na wygnaniu (Ps 79,5), to mógłby uczynić to samo dla wrogów Izraela. Chociaż nie jest to powiedziane wprost w Psalmie 79, to bliski mu Psalm 83, kończący tę sekcję psalmów Asafa, prosi, by Bóg okrył twarze tych wrogich narodów wstydem, „aby szukali [imienia Twojego, PANIE]” (w. 17).

Uzasadnione jest postrzeganie tego pragnienia jako uszczegółowienia wcześniejszych złorzeczeń w zbiorze Asafa (i w całym Psałterzu). Hamilton sugeruje nawet, że każda modlitwa o sąd w psalmach powinna być czytana tak, jakby zawierała dorozumiany „przypis” o pożądaniu upamiętania jako możliwości.

Módl się z nadzieją na ostateczną sprawiedliwość

Modlitwy o sąd, takie jak Psalm 79, nie są błahymi modlitwami niezgodnymi z chrześcijańską etyką. Lud Boży modli się w odpowiedzi na straszliwą niesprawiedliwość, dążąc do chwały Bożej, z postawą pokory i otwartości na to, by ich wrogowie stali się przyjaciółmi Boga.

Modlimy się o sprawiedliwość, ale robimy to jako przebaczeni grzesznicy.

Psalmy złorzeczące pasują zatem idealnie do Ewangelii Jezusa Chrystusa. Uzbrajają one Kościół do wstawiania się za świętymi w czasach, gdy nasi chrześcijańscy bracia i siostry cierpią wielkie krzywdy na całym świecie.

Pragniemy, aby Bóg odpowiedział na te modlitwy poprzez nawrócenie naszych wrogów. Jeśli jednak pozostaną oni zatwardziali, sprawiedliwe jest, aby Bóg wymierzył sprawiedliwość. Dlatego jest słuszne, abyśmy o to prosili.