„Powinien był pójść na urlop sabatowy sześć lat temu” – powiedział mój współstarszy.„Wiem” – odrzekłem. „Wiemy, że go potrzebuje, ale jak mamy to zrobić? Mamy pracę na pełny etat i młode rodziny”.„Cóż, bydło na tysiącu wzgórz należy do Pana. Poprośmy Go, aby to zapewnił”.Skinąłem głową na zgodę, ale szczerze mówiąc, bydło wydawało się mniejszą prośbą …
„Powinien był pójść na urlop sabatowy sześć lat temu” – powiedział mój współstarszy.
„Wiem” – odrzekłem. „Wiemy, że go potrzebuje, ale jak mamy to zrobić? Mamy pracę na pełny etat i młode rodziny”.
„Cóż, bydło na tysiącu wzgórz należy do Pana. Poprośmy Go, aby to zapewnił”.
Skinąłem głową na zgodę, ale szczerze mówiąc, bydło wydawało się mniejszą prośbą dla naszego kościoła.
Nasz kościół liczy 74 członków. Mamy jednego pastora na pełny etat i dwóch starszych świeckich. A jednak, dokładnie dwa lata po tym początkowym spotkaniu starszych, udało nam się zapewnić naszemu pastorowi bardzo potrzebny, sześciotygodniowy letni urlop sabatowy. Pięciu mężczyzn z naszego kościoła wygłosiło siedem ekspozycyjnych i wywyższających Chrystusa kazań. Bóg został uwielbiony, nasz pastor odpoczął, a nasz kościół to pokochał.
Przerobiliśmy całą księgę Biblii (Księgę Habakuka). Wygłosiliśmy kazanie doktrynalne z naszego wyznania wiary (na temat chrztu i Wieczerzy Pańskiej). Dwóch mężczyzn głosiło po raz pierwszy. Mężczyźni byli w wieku od 20 do 46 lat, a ja byłem doświadczonym kaznodzieją z 25 kazaniami na koncie.
Jak nam się to udało?
1. Modliliśmy się.
Wiedzieliśmy, że sami tego nie zrobimy. Tylko Bóg mógł. Ta rzeczywistość kształtowała nasze modlitwy przez kolejne dwa lata.
Bóg został uwielbiony, nasz pastor odpoczął, a nasz kościół to pokochał.
Zrozumieliśmy, że tak jak szabat był darem od Boga dla człowieka (Mk 2,27), tak urlop sabatowy jest darem od Boga dla pastora. Jako starsi świeccy zostaliśmy powołani do podjęcia kroków wiary w tym celu, polegając na prowadzeniu i uzdolnieniu Ducha Świętego. Tak jak Jezus jest Panem szabatu (Mt 12,8), tak samo jest On Panem urlopu sabatowego.
Gdy zaczęliśmy planować, modliliśmy się, abyśmy trzymali te plany w otwartej dłoni i nieustannie składali je u stóp Jezusa. W naszych modlitwach w tym okresie pożyczyliśmy słowa Jozafata (2 Krn 20,12): „Panie, nie wiemy, co robić, ale nasze oczy są zwrócone na Ciebie”.
2. Planowaliśmy wstecz.
Zaczęliśmy od ustalenia idealnej pory roku na urlop sabatowy. Padło na lipiec i sierpień, ponieważ wtedy program kościelny jest minimalny, a wakacje są popularne wśród naszych parafian. Ta decyzja pośrednio doprowadziła nas do długości urlopu, który czuliśmy, że możemy odpowiedzialnie zaplanować: sześć tygodni.
Stamtąd planowaliśmy wstecz. Pierwszą niedzielą, o której rozmawialiśmy, była niedziela powrotu naszego pastora. Jak chcieliśmy, aby nasz brat i jego żona ponownie zintegrowali się z kościołem? Zdecydowaliśmy, że chcemy, aby poczuł ciepło miłości naszego kościoła podczas powrotu, nie będąc rozpraszanym przez przygotowywanie kazania. Dlatego zdecydowaliśmy się rozpocząć i zakończyć jego urlop sabatowy w piątki.
Oznaczało to, że nasz pastor miał tydzień pracy przed wyjazdem, dzięki czemu mógł pomóc w sprawach administracyjnych. A wracając z urlopu sabatowego w piątek, mógł dołączyć do nas na spotkanie starszych, aby otrzymać aktualne informacje o członkach przed przyjściem do kościoła dwa dni później. Głoszenie mogło poczekać kolejny tydzień.
Stworzyliśmy dwuletni harmonogram, który zawierał wszystkie konkretne wydarzenia i postępy, które uznaliśmy za wykonalne z Bożą pomocą. Ten harmonogram pomógł nam odpowiedzieć na kilka nurtujących pytań:
- Czy powinniśmy rozpocząć urlop sabatowy od wysłania naszego pastora gdzieś, aby stworzyć fizyczną i emocjonalną separację między nim a naszym zborem? Zgodziliśmy się, że tak. Czuliśmy też, że jest to okazja, aby zaprosić nasz kościół do hojności i namacalnego okazania miłości naszemu pastorowi służącemu nam od 12 lat i jego żonie poprzez opłacenie tego wyjazdu.
- Ilu naszych męskich członków byłoby chętnych do pomocy w głoszeniu? Szacowaliśmy, że trzech do czterech.
- Jak i kiedy ich przeszkolimy? To było najtrudniejsze pytanie, ale także najbardziej satysfakcjonująca część tego procesu.
3. Stworzyliśmy braterstwo.
Zdaliśmy sobie sprawę, że naszą największą przeszkodą będzie rekrutacja i szkolenie mężczyzn do pomocy w głoszeniu. Aby rozwiązać ten problem, zdecydowaliśmy się na zaoferowanie sześciotygodniowego kursu kaznodziejskiego w lecie poprzedzającym urlop sabatowy. Aby wyłonić potencjalnych kandydatów, zapytaliśmy: „Którzy mężczyźni obecnie wyjątkowo dobrze czytają Pismo Święte i modlą się podczas naszych nabożeństw?”.
Następnie rozmawialiśmy z każdym mężczyzną z osobna i przedstawiliśmy pomysł kursu – ale jeszcze nie szerszą ideę wspierania przyszłego urlopu sabatowego. To na razie pozostawało między nami a Panem.
Kurs został sformułowany jako braterstwo mężczyzn, którzy nigdy nie głosili kazań, ale będą się uczyć razem. Wspólna przygoda, a nawet wspólny trud uczenia się głoszenia kazania, sprawiły, że proces ten stał się dla mężczyzn bardziej atrakcyjny, niż się spodziewaliśmy. Jednak, zgodnie z naszymi oczekiwaniami, wahali się również przed podjęciem tak publicznej służby. Niektórzy mieli doświadczenie w regularnych wystąpieniach publicznych. Inni nie mieli żadnego, poza okazjonalnym czytaniem i pokorną modlitwą w naszym małym kościele.
4. Priorytetem była wierność.
Gdy delikatnie prowadziliśmy te dyskusje i próbowaliśmy zachęcić tych braci, zdaliśmy sobie sprawę, że tracimy okazję, aby przypomnieć im i sobie, że pragnieniem naszego Ojca niebieskiego wobec nich w tym procesie jest wierność (1 Kor 4,2). Jeśli to było wszystko, co ten człowiek mógł nam zaoferować, wystarczyłoby to, aby Bóg był zadowolony.
Nie ukrywaliśmy rzeczywistości, że przygotowanie kazania ekspozycyjnego wymaga czasu i będzie kosztować tych braci. Ale dzieliliśmy się również głębokim, kształtującym serce przywilejem zmagania się z tekstem w mocy Ducha Świętego. Opisywaliśmy przemianę przez Pismo Święte podczas trudu składania zdań w manuskrypcie. Zachęcaliśmy. Byliśmy szczerzy. Modliliśmy się.
Zanim się obejrzeliśmy, nasza grupa była pełna.
5. Zaczęliśmy głosić.
Do tego czasu mój współstarszy świecki również już głosił. On i ja zaczęliśmy wysyłać nasze manuskrypty kazań do mężczyzn z grupy, aby zaprosić ich do podzielenia się opiniami przed głoszeniem. Wszyscy uczyliśmy się w tym procesie.
Nagraliśmy również filmy z naszym pastorem, w których wyjaśniał swój proces przygotowania kazania, a także radości i trudy głoszenia. Te filmy zachęciły mężczyzn, że oni również mogą wygłosić kazanie z Bożą pomocą i poddając się procesowi, który przed nimi nakreśliliśmy.
Dzieliliśmy się głębokim, kształtującym serce przywilejem zmagania się z tekstem w mocy Ducha Świętego. Zachęcaliśmy. Byliśmy szczerzy. Modliliśmy się.
Podczas kursu daliśmy każdemu mężczyźnie książkę Haddona Robinsona Biblical Preaching oraz Davida Helma Expositional Preaching. Połączenie tych dwóch książek zapewniło praktyczne prowadzenie (Robinson) i teologicznie solidne (Helm) podejście do pisania kazań, co było pomocne dla laików.
Pomagaliśmy mężczyznom zmagać się z obserwacjami tekstowymi w ich fragmentach Pisma. Nauczyliśmy ich, jak korzystać z różnych angielskich tłumaczeń Biblii, komentarzy, teologii systematycznej i teologii biblijnej. Mężczyźni trudzili się, aby zrozumieć różnicę między szkicem egzegetycznym a homiletycznym oraz jak używać siatki zastosowań. Szli naprzód, popełniając błędy. Śmialiśmy się razem. Zachęcaliśmy. Bóg został uwielbiony.
Pod koniec sześciu tygodni dwóch mężczyzn wygłosiło kazania wczesnym sobotnim rankiem przed grupą i naszym pastorem. Tydzień później jeden z tych braci wygłosił pierwsze kazanie podczas naszego nabożeństwa. To było piękne i było oczywiste, że Bóg dokonuje czegoś w naszym kościele poprzez tych ludzi.
Epilog
Tych kilku wiernych mężczyzn stało się głównym zespołem kaznodziejskim przez siedem wspaniałych niedziel zeszłego lata. W rezultacie nasz pastor odpoczął, przeszkolono nowe pokolenie kaznodziejów świeckich, a nasz kościół nauczył się karmić Słowem Bożym niezależnie od tego, kto głosił. Kilku gości, którzy odwiedzili nasz kościół podczas urlopu sabatowego, stało się od tego czasu stałymi bywalcami dzięki rotacji mężczyzn, którzy wiernie głosili Chrystusa.
Był to pokorny i wymagający proces dla naszego kościoła, ale także proces budujący wiarę. Było warto. Już czekamy na kolejny urlop sabatowy za kilka lat.
Drodzy starsi świeccy, dzięki łasce Bożej, w Jego mocy i dla Jego chwały, możecie zapewnić swojemu pastorowi urlop sabatowy, którego potrzebuje. Bóg pragnie tego dla waszego pastora, pragnie tego dla waszego kościoła i pragnie tego dla was. Zacznijcie się modlić już teraz.





