Zadaj pytanie biblijne

Czat biblijny

Czy Bóg kiedykolwiek powiedziałby: „Nie będę was już wybawiał”?

Rodzice wiedzą, że nie każde „przepraszam” jest takie samo. Czasami „przepraszam” oznacza „przepraszam, że mnie przyłapano” lub „przepraszam, że muszę ponieść konsekwencje”. Czasami jednak oznacza „popełniłem błąd. Czy mi wybaczysz?”. Rodzice również nie reagują na każde przeprosiny w ten sam sposób. Czasami natychmiast bierzemy dziecko w ramiona. Innym razem spowalniamy rozmowę. Zadajemy pytania. Dociekamy głębiej, …

Rodzice wiedzą, że nie każde „przepraszam” jest takie samo. Czasami „przepraszam” oznacza „przepraszam, że mnie przyłapano” lub „przepraszam, że muszę ponieść konsekwencje”. Czasami jednak oznacza „popełniłem błąd. Czy mi wybaczysz?”.

Rodzice również nie reagują na każde przeprosiny w ten sam sposób. Czasami natychmiast bierzemy dziecko w ramiona. Innym razem spowalniamy rozmowę. Zadajemy pytania. Dociekamy głębiej, ponieważ nie chcemy tylko usłyszeć słów „przepraszam”. Chcemy, aby te słowa odzwierciedlały przemienione serce.

W 10. rozdziale Księgi Sędziów napotykamy szokujące słowa. Pan mówi: „Nie będę was już wybawiał. Idźcie i wołajcie do bogów, których sobie wybraliście; niech oni was wybawiają w czasie waszego ucisku” (ww. 13–14).

Czy Bóg mógłby kiedykolwiek skierować takie słowa do nas?

Podobnie jak dobry rodzic, Bóg wie, że istnieją różne rodzaje „przepraszam” i nie zadowalają Go same słowa. Czasami przemawia do swojego ludu w zaskakujący sposób, ponieważ zależy Mu na naszych sercach.

Święte upomnienie Pana

Księga Sędziów opiera się na znanym schemacie. Izrael grzeszy. Pan wydaje ich w ręce wrogów. Oni wołają o pomoc. Wtedy Pan wzbudza wybawiciela (np. 2:10–16). Ten wzorzec nie jest jednak jedynie powtarzającym się cyklem – to spirala spadkowa.

Podobnie jak dobry rodzic, Bóg wie, że istnieją różne rodzaje „przepraszam” i nie zadowalają Go same słowa.

Do czasu 10. rozdziału Księgi Sędziów Izrael pogrążył się w bałwochwalstwie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Nie zadowalając się już pogonią za bóstwami Kananejczyków, zgromadzili bóstwa z każdego okolicznego narodu. W rezultacie ich egzystencja zawisła na włosku, gdy wrogowie wkroczyli do serca Izraela.

Jednak gdy grzech i nieszczęście Izraela sięgają dna, ich wyznanie osiąga nowy poziom. Po raz pierwszy w Księdze Sędziów Izrael wyznaje swój grzech (w. 10). Jednak najwyraźniej Pan słyszał już tę mowę wcześniej. On wie, kiedy „przepraszam” to tylko słowa. Dlatego zamiast wzbudzić kolejnego wybawiciela, przypomina Izraelowi o swoich wielokrotnych aktach ocalenia (ww. 11–12).

Wtedy pada uderzające stwierdzenie: „Nie będę was już wybawiał” (w. 13).

Te słowa powinny nas niepokoić. Z pewnością zaniepokoiłyby Izraela. Słowa Boga obnażają ich niebezpieczne zuchwalstwo. Przez pokolenia Izrael zakładał, że ten schemat będzie trwał. Myśleli, że mogą wielokrotnie porzucać Pana i po prostu do Niego wracać, gdy tylko życie stanie się nie do zniesienia. Ale nie tym razem. Upomnienie Pana niszczy ich założenie. Wybraliście swoich bogów. Wołajcie do nich. Niech oni was ratują.

Pan obnaża zarówno próżność ich bożków, jak i zuchwałość ich serc. Ich bogowie nie mogą ich uratować. A Pan nie da się traktować jak pogotowie ratunkowe, podczas gdy Jego lud oddaje się innym bogom.

Co więcej, upomnienie Pana nie dotyczy tylko Izraela. Ma ono konfrontować nas dzisiaj. Słowa te zostały zapisane ku pouczeniu nas (1 Kor 10:11). My również nie powinniśmy zakładać, że możemy lgnąć do naszych bożków, żyć w grzechu, ignorować Boże przykazania, a potem po prostu wołać do Niego, gdy życie się sypie.

Bogiem nie da się manipulować pustymi słowami. Jego upomnienie obnaża nasze bożki i konfrontuje nasze zuchwalstwo. On wzywa nas do upamiętania.

Współczucie Pana

Kiedy Pan upomina Izrael, ci w końcu przechodzą od samych słów do szczerego upamiętania. Usuwają obcych bogów i służą Panu (w. 16). Gdy tylko to robią, czytamy: „[Pan] poczuł żal z powodu nieszczęścia Izraela”. Można to też przetłumaczyć: „Nie mógł już dłużej znosić cierpienia Izraela” (w. 16, JB).

Po jednym z najbardziej szokujących wersetów w Księdze Sędziów następuje jeden z najpiękniejszych. Bóg, który słusznie sprzeciwia się grzechowi, jest również poruszony cierpieniem swojego ludu. Bóg, który mówi: „Nie będę was już wybawiał”, jest tym samym Bogiem, który tylko do pewnego momentu znosi nieszczęście swojego ludu.

Z pewnością ten fragment wzywa do szczerego upamiętania. Jednak kiedy wyjaśnia Bożą odpowiedź, nie wskazuje najpierw na motywację Izraela, lecz Boga. Nie mówi: „Serce Izraela było w końcu szczere”. Mówi: „[Pan] poczuł żal z powodu nieszczęścia Izraela”.

Nasza nadzieja nie opiera się na szczerości naszego upamiętania, jakkolwiek jest ono ważne. Nasza nadzieja ostatecznie opiera się na współczuciu naszego Boga.

Potrzebujemy obu części tego fragmentu. Jeśli poczuliśmy się komfortowo z grzechem i nadużywamy Bożej łaski, potrzebujemy Bożego świętego upomnienia. Ale jeśli jesteśmy przygnieceni ciężarem naszych upadków, jeśli wiemy, że nasze upamiętanie jest niedoskonałe i zastanawiamy się, czy Bóg już z nami skończył, wtedy potrzebujemy przypomnienia, że Bóg, który odmawia przymykania oczu na grzech, odmawia również wiecznego znoszenia niedoli swojego ludu. Boże współczucie skłania Go do ratowania.

Świętość i współczucie krzyża

Napięcie, które odczuwamy między Bożą świętością a Jego współczującą miłością, znajduje swoje dopełnienie na krzyżu. Tam Boża świętość nie została odsunięta na bok – podobnie jak Jego współczucie.

Na krzyżu spadło Boże święte upomnienie. Jego gniew został wylany – ale nie na nas. Zamiast tego spadł na Jego Syna. Boże współczucie objawiło się w tym, że Bezgrzeszny poniósł pełną karę, na którą zasłużył nasz grzech, abyśmy mogli otrzymać miłość, na którą nigdy nie zasłużyliśmy.

Nasza nadzieja nie opiera się na szczerości naszego upamiętania, jakkolwiek jest ono ważne. Nasza nadzieja ostatecznie opiera się na współczuciu naszego Boga.

Następnie, po zmartwychwstaniu, Chrystus wylewa na nas swojego Ducha, odnawia nasze serca i uzdalnia nas do robienia tego, czego Izrael nigdy w pełni nie uczynił – odrzucenia naszych bożków i służenia Panu.

Rodzice wiedzą, że „przepraszam” nie zawsze brzmi tak samo. Nasz Niebiański Ojciec też to wie. Nie zadowala się pustymi słowami. Jednak gdy Jego lud naprawdę do Niego wraca, nie spotyka niechętnego Ojca. Znajduje Boga bogatego w miłosierdzie.

Powróćmy do Pana, którego święte upomnienie prowadzi nas do upamiętania, a którego współczująca miłość skłania Go do ratowania.

Preferencje plików cookies

✕

Inne

Inne pliki cookie to te, które są analizowane i nie zostały jeszcze przypisane do żadnej z kategorii.

Niezbędne

Niezbędne
Niezbędne pliki cookie są absolutnie niezbędne do prawidłowego funkcjonowania strony. Te pliki cookie zapewniają działanie podstawowych funkcji i zabezpieczeń witryny. Anonimowo.

Reklamowe

Reklamowe pliki cookie są stosowane, by wyświetlać użytkownikom odpowiednie reklamy i kampanie marketingowe. Te pliki śledzą użytkowników na stronach i zbierają informacje w celu dostarczania dostosowanych reklam.

Analityczne

Analityczne pliki cookie są stosowane, by zrozumieć, w jaki sposób odwiedzający wchodzą w interakcję ze stroną internetową. Te pliki pomagają zbierać informacje o wskaźnikach dot. liczby odwiedzających, współczynniku odrzuceń, źródle ruchu itp.

Funkcjonalne

Funkcjonalne pliki cookie wspierają niektóre funkcje tj. udostępnianie zawartości strony w mediach społecznościowych, zbieranie informacji zwrotnych i inne funkcjonalności podmiotów trzecich.

Wydajnościowe

Wydajnościowe pliki cookie pomagają zrozumieć i analizować kluczowe wskaźniki wydajności strony, co pomaga zapewnić lepsze wrażenia dla użytkowników.