Zadaj pytanie biblijne

Czat biblijny

Aby utrzymać nowe kościoły w centrach miast, przyjmij model misyjny

Pewnej niedzieli, podczas rozmowy w kościele, pewien pastor powiedział mojemu przyjacielowi: „Twój kolega powinien przestać próbować zakładać kościoły w centrach miast. To się nie udaje, ponieważ nie może się udać”.Odwiedzałem tego przyjaciela tuż przed wybuchem pandemii COVID-19, przemawiając w innym kościele o naszej służbie, New England Urban Church Planting. Nasza organizacja była nowa, a moją …

Pewnej niedzieli, podczas rozmowy w kościele, pewien pastor powiedział mojemu przyjacielowi: „Twój kolega powinien przestać próbować zakładać kościoły w centrach miast. To się nie udaje, ponieważ nie może się udać”.

Odwiedzałem tego przyjaciela tuż przed wybuchem pandemii COVID-19, przemawiając w innym kościele o naszej służbie, New England Urban Church Planting. Nasza organizacja była nowa, a moją grzeszną skłonnością było myślenie: Och, jeszcze zobaczysz! Mój przyjaciel był równie defensywnie nastawiony. Jednak ten pastor miał trochę racji: dzieje się to rzadko i jest rzeczywiście trudne.

Dlaczego zakładanie kościołów w zaniedbanych dzielnicach śródmiejskich naszego narodu jest tak rzadkie? Dlaczego niedofinansowane społeczności miejskie są pomijane przez kościoły głoszące Ewangelię? Udziałowcy naszej służby dyskutują nad tymi pytaniami od 2009 roku, co doprowadziło do założenia organizacji w 2020 roku. W ciągu tych lat pełnoetatowej pracy nauczyliśmy się wiele, rozwijając sieć osób zakładających kościoły w centrach miast.

Praca ta jest trudna z dwóch kluczowych powodów. Mimo to jest możliwa. I jest kluczowa. Chrystus nakazał nam czynić uczniami wszystkie narody (Mt 28,19) — dotyczy to również centrów miast w naszym własnym kraju. Aby zakładać kościoły w tych przestrzeniach, musimy myśleć jak misjonarze.

Problem

O ile nie wychowałeś się w centrum miasta, służba tam jest doświadczeniem międzykulturowym. To pierwszy powód, dla którego zakładanie kościołów jest trudne. Ruby Payne pyta swoich czytelników, czy potrafią przetrwać w ubóstwie: Czy wiesz, jak uchronić swoje ubrania przed kradzieżą w pralni samoobsługowej? Czy wiesz, jak przeprowadzić się w pół dnia? Czy wiesz, jak uchronić samochód przed zajęciem, jeśli spóźnisz się z ratami?

Prowadzenie uczniostwa wśród mężczyzn i kobiet w centrum miasta może być irytujące, gdy często zmieniają telefony na kartę. Pastorzy w centrach miast muszą wiedzieć, jak głosić kazania oraz jak podawać Narcan. A za tym wszystkim kryje się odgłos strzałów, bójki, głośne telewizory i ciche odejście dobrze nastawionych chrześcijan z przedmieść, którzy przyszli pomóc, ale nie wytrzymali długo.

Chrystus nakazał nam czynić uczniami wszystkie narody — dotyczy to również centrów miast w naszym własnym kraju.

Ewangelikalizm często sprawia wrażenie, jakby był poślubiony tylko jednej kulturze: przedmieściom. Powojenni Amerykanie wyemigrowali z naszych miast, by zakładać domy i kościoły na przedmieściach. W 1940 roku 15 procent Amerykanów mieszkało na przedmieściach. Do 2000 roku liczba ta wzrosła do 50 procent. Ewangelikalni chrześcijanie stanowili nieproporcjonalnie wysoki odsetek tych, którzy zdecydowali się na ten krok. Jak twierdzi Brian Miller w swojej argumentacji, wartości przedmieść stopiły się z wartościami ewangelikalizmu i ukształtowały je.

Kościoły w ubogich dzielnicach rzadko są samowystarczalne finansowo — to drugie wyzwanie. Nawet jeśli pastor prowadzi swój kościół ku hojności, bycie hojnym przy dochodach na poziomie ubóstwa nie pokryje rachunków. Dlatego pastorzy służący w takich miejscach są wyczerpani usługiwaniem potrzebującej kongregacji, jednocześnie pracując na dwóch innych etatach „na boku”. Jest to nie do utrzymania. Nie wierzymy, że rozwiązaniem dla pastorów w centrach miast powinno być życie dwu- lub trójzawodowe.

Rozwiązanie

Rozwiązanie tych dwóch wyzwań jest w zasięgu ręki: model wspieranego misjonarza zagranicznego. Od końca XVIII wieku Kościół szkoli i utrzymuje mężczyzn i kobiety do pracy ewangelizacyjnej w nieznanych miejscach, gdzie nie mogą liczyć na wsparcie finansowe lokalnej ludności. Ten model szkolenia i wspierania powinien zostać zastosowany w zakładaniu kościołów w centrach miast.

Zmiana, której potrzebujemy, ma cztery aspekty. Pierwszym jest zmiana serca. Potrzebujemy serc nasyconych Ewangelią, które rozumieją, że wszyscy ludzie są zubożali przez grzech. Osoby żyjące w obozowiskach dla bezdomnych dzielą ten sam fundamentalny stan, co zamożni mieszkańcy przedmieść. Wypełnieni łaską Ewangelii, możemy wyjść naprzeciw ubogim, ponieważ w sercu jesteśmy bardziej do siebie podobni niż różni. Nasze serca muszą być kształtowane przez rzeczywistość inicjatywy Chrystusa, który dla nas opuścił bogactwa niebios, stał się ubogim dla nas, abyśmy my stali się bogaci (2 Kor 8,9).

Po drugie, musimy wierzyć, że serce Boga skłania się szczególnie ku tym, którzy są pomijani (Ps 72,12–14) oraz ku tym, którzy są wobec nich hojni (Prz 14,21). Hojność powinna zaczynać się od zakładania kościołów; największym miłosierdziem, jakie możemy przynieść niedofinansowanym społecznościom, jest zdrowy kościół. W końcu Marcin Luter powiedział: „Zaraz po głoszeniu Ewangelii, obowiązkiem i zadaniem prawdziwego i wiernego pastora jest pamiętanie o ubogich”. Pamiętajmy o ubogich poprzez głoszenie Ewangelii w kontekście kościołów w centrach miast.

Po trzecie, potrzebujemy strategicznych umysłów, aby dostrzec, że amerykański Kościół może utrzymywać kościoły w centrach miast tak samo, jak robimy to w przypadku misjonarzy światowych. Niemądry byłby kościół, który wysłałby misjonarza do nieosiągniętych grup etnicznych z obietnicą jedynie trzyletniego, stopniowo wygasającego finansowania. Podobnie nie powinniśmy wysyłać pastorów śródmiejskich i członków ich personelu do ich dzielnic jedynie z krótkoterminowymi funduszami na start i oczekiwaniem, że jakoś sami wymyślą, jak utrzymać tę służbę.

Po czwarte, musimy szkolić misjonarzy do pracy w centrach miast. Unikalna subkultura wymaga dedykowanego szkolenia. Tak jak świeżo upieczony lekarz potrzebuje rezydentury w swojej specjalności, zanim zacznie praktykować, tak absolwenci seminariów potrzebują specjalistycznego szkolenia z zakresu antropologii miejskiej, misjologii, eklezjologii, apologetyki i kaznodziejstwa przed rozpoczęciem zakładania kościoła i pasterzowania. Potrzebują ugruntowanego biblijnego zrozumienia relacji między służbą miłosierdzia a uczniostwem ewangelicznym. Muszą wiedzieć, jak radzić sobie z gangami, handlarzami, osobami nieudokumentowanymi i wyzwaniami związanymi ze zdrowiem psychicznym.

Wszystko, czego potrzebujemy

Jeśli uwierzymy, że amerykański Kościół nie może założyć zdrowych, wywyższających Chrystusa kościołów w centrach miast, będzie to ewenement w historii nowożytnych misji. Zgodnie z moją wiedzą, amerykański Kościół nigdy nie uznał żadnej grupy ludzi za będącą poza naszym zasięgiem. Nie możemy zacząć teraz.

Osoby zakładające kościoły muszą wiedzieć, jak radzić sobie z gangami, handlarzami, osobami nieudokumentowanymi i wyzwaniami związanymi ze zdrowiem psychicznym.

Mamy wiele do zyskania, czyniąc to. Przede wszystkim chwałę Chrystusa, którego imię ma być znane i czczone wszędzie. Jego chwała sama w sobie jest warta naszego wysiłku.

Po drugie, jest to okazja do opowiadania o Zbawicielu, który głosił dobrą nowinę ubogim (Łk 4,18). Tą dobrą nowiną jest sam Jezus, który spłacił dług grzechu za wszystkich ludzi i wypełnił obietnicę Izajasza: „O, wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wód, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy! Kupujcie i spożywajcie, dalejże, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia za wino i mleko!” (Iz 55,1, Biblia Tysiąclecia).

Po trzecie, zyskujemy Boże błogosławieństwo. Jego serce skłania się ku pomijanym i ku tym, którzy są dla nich hojni. Jeśli chcemy być błogosławieni, musimy troszczyć się o potrzebujących.

Stajemy również w obliczu wielkiego niebezpieczeństwa, jeśli tego nie zrobimy. Jakub łączy dobre uczynki z autentyczną wiarą i ostrzega, że zaniedbywanie potrzebujących jest oznaką fałszywej wiary:

Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego pokarmu, a ktoś z was powie im: „Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!”, a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała — to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. (Jk 2,15–17, Biblia Tysiąclecia)

Martwa wiara nie jest wiarą zbawczą. Być może większym niebezpieczeństwem jest zaniedbywanie naszych centrów miast niż chodzenie po ich chodnikach.

Wielki Nakaz Misyjny obejmuje nasze centra miast. Jednak często zaniedbywaliśmy tę pracę, wierząc, że nie ma modelu, który pozwoliłby nam zakładać kościoły w tych społecznościach. Ale on istnieje. To model misyjny.

Mamy wszystko, czego potrzebujemy: nakaz od Chrystusa, obietnicę Jego obecności, Ducha Świętego, Słowo Boże, wyraźną potrzebę i przetestowany model. Nadszedł czas, abyśmy zaczęli stosować ten model tutaj, w naszych centrach miast.

Preferencje plików cookies

✕

Inne

Inne pliki cookie to te, które są analizowane i nie zostały jeszcze przypisane do żadnej z kategorii.

Niezbędne

Niezbędne
Niezbędne pliki cookie są absolutnie niezbędne do prawidłowego funkcjonowania strony. Te pliki cookie zapewniają działanie podstawowych funkcji i zabezpieczeń witryny. Anonimowo.

Reklamowe

Reklamowe pliki cookie są stosowane, by wyświetlać użytkownikom odpowiednie reklamy i kampanie marketingowe. Te pliki śledzą użytkowników na stronach i zbierają informacje w celu dostarczania dostosowanych reklam.

Analityczne

Analityczne pliki cookie są stosowane, by zrozumieć, w jaki sposób odwiedzający wchodzą w interakcję ze stroną internetową. Te pliki pomagają zbierać informacje o wskaźnikach dot. liczby odwiedzających, współczynniku odrzuceń, źródle ruchu itp.

Funkcjonalne

Funkcjonalne pliki cookie wspierają niektóre funkcje tj. udostępnianie zawartości strony w mediach społecznościowych, zbieranie informacji zwrotnych i inne funkcjonalności podmiotów trzecich.

Wydajnościowe

Wydajnościowe pliki cookie pomagają zrozumieć i analizować kluczowe wskaźniki wydajności strony, co pomaga zapewnić lepsze wrażenia dla użytkowników.