„Co zamierzasz robić po zakończeniu służby wśród młodzieży?”

„Jak długo planujesz służyć w tej roli?”

„Czy myślisz, że za 10 lat nadal będzie ci się to podobało?”

Pytano mnie o to wielokrotnie w ciągu ostatniego roku, odkąd objąłem swoją pierwszą pełnoetatową rolę duszpasterską, nadzorując duszpasterstwo młodzieży.

Pytania te są nieszkodliwe, ale czasem mnie prowokują. Dlaczego ludzie postrzegają duszpasterstwo młodzieży jako przypis w życiorysie duszpasterza? Czy jest ono mniej chwalebne niż inne formy służby? Czy bycie pastorem młodzieżowym to mało istotna rola?

Dane wskazują, że właśnie tak jest to postrzegane. Średni staż pastora młodzieżowego wynosi około dwóch lat. To zaledwie 730 dni. Mediana stażu głównych pastorów w kongregacjach ewangelikalnych wynosi sześć lat – trzy razy więcej niż w przypadku pastora młodzieżowego.

Skąd taka rozbieżność? Prawdopodobnie istnieje kilka powodów. Być może pastorzy młodzieżowi otrzymują zbyt niskie wynagrodzenie, są nieprzygotowani lub wypalają się, ponieważ stawia się im nierealistyczne oczekiwania. Być może postrzegają swoją pracę jako trampolinę do czegoś innego. Trudno powiedzieć z całą pewnością, ale dane są niepokojące.

Lokalne kościoły potrzebują pastorów młodzieżowych oddanych czemuś więcej niż tylko dwuletnim przedsięwzięciom. Potrzebują liderów, którzy mają długofalową wizję uczniostwa, którzy nie tylko zadowalają się duszpasterstwem młodzieży, ale przyjmują je i angażują się w nie. Dlaczego liderzy duszpasterstw młodzieżowych powinni dążyć do trwałości w swoich rolach duszpasterskich? Oto kilka powodów.

1. Uczniostwo wymaga czasu.

Od początku swojej służby Jezus powołuje młodych mężczyzn, aby byli świadkami Jego dzieła, słuchali Jego nauczania i służyli królestwu Bożemu. Widząc Piotra i Andrzeja u brzegu Jeziora Galilejskiego, Jezus powołuje ich oraz pozostałych uczniów, aby poszli za Nim (Mt 4:19–21; 9:9; J 1:35–51; Dz 9:1–18). Spędza z nimi trzy lata, a w tym czasie są oni powoli przemieniani.

Uczniostwo wymaga czasu. To nie jest jednorazowe przedsięwzięcie. Jeśli zależy nam na powolnym, formacyjnym wzroście w duszpasterstwie młodzieży – rodzaju służby, który zachęca uczniów, by „naśladowali nas, tak jak my naśladujemy Chrystusa” (1 Kor 11:1) – potrzebujemy twórców uczniów, którzy wytrwają przy młodych ludziach przez wiele lat.

2. Wiedza teologiczna wymaga czasu.

W Ewangeliach wyraźnie widać, że uczniowie mają jeszcze długą drogę do dojrzałości. Na zaawansowanym etapie służby Jezus mówi im, jak konieczne jest, aby cierpiał w Jerozolimie i umarł (Mt 16:21). Jednak Piotr jest tak zaskoczony tym stwierdzeniem, że upomina Jezusa (ww. 22–28).

Piotr jest zarówno niedojrzały osobiście, jak i błądzi teologicznie. Jest on jednak tylko jednym z wielu przykładów uczniów, którzy nie nadążają. Uczniowie nie rozumieją celu cudów Jezusa (Mk 6:52). Spierają się o to, kto jest największy (Łk 9:46). Wątpią (24:37–38). Choć idą z Jezusem, wciąż brakuje im głębi teologicznej i dojrzałości, której potrzebują.

Jeśli chcemy, aby uczniowie kończyli duszpasterstwo młodzieży z głębią teologiczną, musimy uznać, że solidna teologia nie powstaje w mikrofalówce; ona musi zostać wyhodowana. Formowanie młodzieży pod względem doktrynalnym wymaga stałego, powolnego zaangażowania w przekazywanie prawdy poprzez wierne, skrupulatne zwiastowanie, a następnie omawianie Słowa Bożego.

Solidnej teologii nie przyrządza się w mikrofalówce; ona musi zostać wyhodowana.

Przez „skrupulatne” rozumiem dobrze zaplanowaną ekspozycję. Poznanie teologicznych błędnych przekonań i założeń twoich uczniów często zajmuje lata. Gdy je odkryjesz, możesz dostosować swoje nauczanie tak, by odnosiło się do błędów i dawało w ich miejsce biblijny fundament.

W świecie, który jest bardziej zagubiony niż kiedykolwiek, młodzież nie potrzebuje powierzchowności ani nauczycieli na krótką metę. Zamiast tego potrzebują uważnych liderów, którzy starannie przygotują dla nich solidną dietę teologiczną.

3. Owoc potrzebuje czasu.

Jezus uczy, że duża część służby to inwestycja w przyszłość. W 4. rozdziale Ewangelii Marka Jezus dzieli się przypowieścią o królestwie, o rosnącym ziarnie:

Z królestwem Bożym jest tak, jak z człowiekiem, który rzucił nasienie w ziemię. Czy on śpi, czy wstaje, w nocy i w dzień, nasienie kiełkuje i rośnie, a on nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon: najpierw źdźbło, potem kłos, w końcu pełne ziarno w kłosie. A gdy plon dojrzeje, zaraz zapuszcza się sierp, bo nadeszły żniwa. (ww. 26–29, UBG)

Przesłanie Jezusa w tej przypowieści jest jasne: to Bóg, a nie pracownik, sprawia wzrost. Pracownik „nie wie”, jak rośnie plon, a jednak on rośnie. Plon wyrasta z ziemi „sam z siebie”, bez pomocy rolnika.

Zauważmy jednak, że rolnik pozostaje na miejscu. Po zasianiu ziarna nie porzuca go. Obserwuje, jak plon rośnie, aż do momentu żniw. To Bóg daje wzrost w służbie. On jest powodem, dla którego Jego królestwo rozkwita. Jesteśmy wezwani, by zostać, obserwować i być częścią tego, co robi Bóg.

Jesteśmy wezwani, by zostać, obserwować i być częścią tego, co robi Bóg.

Jeśli chcemy mieć duszpasterstwa młodzieżowe przynoszące owoce, wyróżniające się uczniami spragnionymi Słowa Bożego, bogatymi w modlitwę, pragnącymi głębokiej wspólnoty i wiernymi w odważnym dzieleniu się ewangelią, zajmie to prawdopodobnie lata wiernej zależności. W końcu duchowy owoc nie rośnie z dnia na dzień. A ponieważ żniwo potrzebuje czasu, by wykiełkować i wzrosnąć, przegapimy je, jeśli nie zostaniemy na dłużej.

Duszpasterstwa młodzieżowe potrzebują gorliwych liderów, którzy angażują się na długi dystans. Jako pastor młodzieżowy jest to moje przekonanie. Jestem oddany temu, by widzieć moich uczniów jako wiernych naśladowców, którzy głęboko znają i kochają Pana oraz przynoszą owoc. W tym celu nie będę po prostu poprzestawał na duszpasterstwie młodzieży.